door
Afshin Ellian
11 feb 2011
Marietje Schaake van D66
De politiek van appeasement was ooit het handelsmerk van technocraten. Dat is niet langer het geval. De appeasement-politici komen tegenwoordig uit het linkse kamp.
Het gaat hier om het buitenlandbeleid ten opzichte van de schurkenstaten. Vreemd. Want juist links hecht bijzonder aan de mensenrechten. Waren zij niet juist de voorvechters van de mensenrechten?
Recentelijk hebben een paar linkse mensen ontdekt dat Iran een te belangrijk land is om mee te ruziën over een onbenullige executie van een onbekende vrouw die niet eens lid was van een aanverwante Perzische linkse partij.
Waarschuwen
D66-europarlementariër Marietje Schaake en haar Duitse collega Barbara Lochbihler (Groenen) schreven woensdag een brief aan minister Uri Rosenthal (VVD) om hem te waarschuwen voor de dramatische gevolgen van een conflict met het islamitische Iran, aldus deze site.
Je vraagt je af wat de onaanvaardbare gevolgen zijn waarvoor deze linkse politici ons waarschuwen.
De europarlementariërs Schaake en Lochbihler zijn van mening dat de relatie tussen Nederland en Iran is geschaad na de executie van de Iraans-Nederlandse Zahra Bahrami. Wat erg!
Universum
Wat is hier erg? De executie of de nadelige gevolgen van de executie voor de relatie met Iran?
Nee, laten we de linkse vrienden hier niet belachelijk maken. Ze zijn immers de beste mensen die aarde ooit heeft kunnen voortbrengen.
Ze zijn tegen elke vorm van onrecht, niet alleen op aarde, maar in het hele universum. Niet waar?
Inhoud
Om te weten wat ze precies van Rosenthal willen, kijken we naar de inhoud van deze brief: ‘Minister Rosenthal moet oppassen dat de problemen (de executie van Zahra Bahrami, AE) tussen Nederland en Iran niet overslaan naar het EU-niveau.’
In hun ogen is Iran een te belangrijk land om zo maar mee te ruziën. Maar Bahrami en anderen ter dood veroordeelden zouden juist kunnen worden gered als de Europese Unie het voor ze gaat opnemen. En dat doet Europa niet. Europa laat nu zelfs Nederland in de steek.
Volgorde
De appeasement-politici denken in de omgekeerde volgorde. Want de vraag is hier: wie heeft wie nodig? Het islamitische Iran heeft Europa juist hard nodig om niet alleen te staan tegenover de Amerikanen.
Maar de intelligente politici van appeasement vinden dat Europa Iran hard nodig heeft: 'Dialoog, hoe moeilijk ook, is nodig om over het nucleaire vraagstuk, mensenrechten en regionale stabiliteit te praten.'
Hebben deze lieden in Europa de Iraanse demonstranten kunnen helpen met hun dialoog? Wanneer? Wanneer heeft het Iraanse regime geluisterd naar Europa? Hebben de Perzen dankzij Europa vrije toegang tot internet? Zijn ze gestopt met martelingen omdat er een dialoog gaande is?
Niet lachen
Mensen, laat me niet lachen, helaas worden jullie betaald voor dit soort flauwekul. Maar de linkse Europese komedie kost wel levens in andere landen. Dit type appeasement laat in feite moord en barbarij toe.
En dan nog die dialoog over het nucleaire programma van Iran! Je hoeft geen deskundige te zijn om te weten dat het niet heeft gewerkt en dat er geen perspectieven zijn voor een vruchtbare samenwerking met Iran. Omdat Iran andere doelen nastreeft.
Onze minister moet helemaal niet luisteren naar dit soort verwarde geluiden. De Nederlandse minister, die niet in dienst van Europese linkse hippies staat, moet handelen conform de Nederlandse belangen.
Provoceren
Hij moet juist Iran keihard provoceren, waardoor ook Europa betrokken wordt bij dit conflict. Want in werkelijkheid heeft Iran Europa hard nodig. Het regime kan een nieuw conflict met Europa niet langer aan zijn volk uitleggen.
De president van Iran houdt het volk voor dat zijn regime internationaal een gerespecteerde staat is. Juist een diplomatiek conflict met Iran zou steun in de rug zijn voor de Groene Beweging.
De Groenen hebben voor maandag een demonstratie in Teheran afgekondigd. Of die daadwerkelijk plaats heeft, moeten we afwachten. Tegen dit totalitair regime moet geen appeasement-politiek worden toegepast.
Post scriptum
In een eerdere blog heb ik gerefereerd aan onware feiten die tot een verscherping van conflicten hebben geleid.
Daarbij heb ik verwezen naar een foto uit de Balkanoorlog die volgens de onderzoeksjournalisten niet klopte. Intussen heb ik een zeer gedetailleerde brief ontvangen van een lezer die aantoont dat deze foto niet fake was.
Voor het beoordelen van grove en grootschalige mensenrechtenschendingen in de Balkan waarvan velen slachtoffer zijn geworden, is die ene foto uiteraard niet van belang. We weten immers precies wat in Srebrenica is gebeurd.