door
Afshin Ellian
19 mrt 2011
De miltaire actie tegen Libië is zaterdag begonnen
De kolonel heeft Europa geholpen. Wat de Brusselse apparatsjiks niet voor elkaar konden krijgen, begint door het toedoen van de Libische kolonel Muammar Khaddafi een realiteit te worden. Europa presenteert zich voor de eerste keer na decennia van machteloosheid als een macht, een echte macht.
Machtsvertoon
Vandaag verscheen de Franse president Nicholas Sarkozy in het Elysée voor de wereldpers: 'We gaan ter bescherming van de burgerbevolking in Benghazi optreden tegen de troepen van Khaddafi. Tanks en artillerie zullen worden gebombardeerd.' Daarnaast betuigde Sarkozy de Europese solidariteit met de Arabische revolutie voor mensenrechten en democratie.
Eerder wist Sarkozy de Amerikanen richting de Libië-oorlog te duwen. Europa miste dit theater van macht en machtsvertoon. Dat is een Europa dat durft op te treden en haar macht te laten gelden. Dit laatste betekent dat Europa bereid moet zijn om militair geweld toe te passen op de vijand. Deze actie van de Fransen bewijst dat Europese landen niet moeten gaan bezuinigen op hun defensiekosten.
De ervaring van de Balkanoorlog waarbij honderdduizenden onschuldige burgers om het leven zijn gekomen, knaagt nog steeds aan het geweten van Europa. Terwijl in de Balkan een genocide gaande was, durfde Europa niet op te treden tegen degenen die elementaire regels van het oorlogsrecht schonden.
Het was de Amerikaanse president Bill Clinton die met fors geweld een eind maakte aan een oorlog in Europa. Een traumatische toestand voor de ware Europeanen. Natuurlijk schamen de Europeanen van mooie teksten en verdragen zich nergens voor. Het Europa van mooie woorden was weer afhankelijk van de Amerikaanse troepen voor vrede en veiligheid in Europa.
Leiderschap
Niet alleen de wetten en verdragen brengen de macht voort. De macht is ook het resultaat van een gemeenschappelijke activiteit waarbij een van de deelnemers de eerste noodzakelijke stap durft te zetten. Macht vraagt offers. Nogmaals: niet alleen het machtsmisbruik maar ook de machteloosheid is een verwerpelijke toestand. Sarkozy heeft laten zien wat Europa nodig heeft: de macht die ook nog kan worden geëffectueerd. Mij gaat het hier niet om de casus belli (de Libië-oorlog), maar om het machtsvraagstuk in Europa.
Er is geen macht zonder een duidelijke vorm van leiderschap. Het Europees Parlement is niet het instituut dat de macht in Europa kan veroorzaken. Evenmin is de Europese Commissie of de Europese president in staat om een machtscentrum te vormen. Het zijn juist individuele politici met hun markante persoonlijkheid, die de gemeenschappelijke macht doen ontstaan. Sarkozy doet nu datgene wat de Europese Unie stilzwijgend hoopt en verlangt. Wie macht vestigt, neemt de daarmee samenhangende risico's op de koop toe.
Macht vraagt moed en offers. Daarvoor zijn de Fransen klaar. De Franse vliegtuigen vliegen nu boven Libië. De militaire actie tegen Libië is begonnen. Wie heeft deze bemoedigende toestand voor Europa veroorzaakt? Natuurlijk de vijand, de kolonel die zich nu als een Nero manifesteert. Een Nero, een kolonel die zijn eigen stad in brand wil steken. De vijand is nog steeds op het niveau van internationale betrekkingen een maatgevend principe.
Plan
Waar is de Amerikaanse president Barack Obama? Normaal gesproken zijn we gewend dat dit soort besluiten niet vanuit Europa maar vanuit de Verenigde staten wereldkundig wordt gemaakt. Maar de tijden zijn veranderd. Ik stel me het volgende voor: tijdens de vergadering in Parijs vroeg Nicolas aan Hillary Clinton wat de Amerikanen precies gaan doen. Hillary zegt dat haar president met zijn adviseurs praat en heeft aan het Pentagon opdracht gegeven om een plan op te stellen. Nicolas schorst de vergadering en vraagt aan zijn generaals of ze nu al boven Libië kunnen vliegen.
Daarna keert hij terug naar de vergaderzaal en zegt tegen de aanwezigen: toevallig hebben we een paar Rafale-gevechtsvliegtuigen die ook nog voldoende kerosine hebben om boven Libië te gaan vliegen. Laten we het doen voordat het laatste bolwerk van verzet, namelijk Benghazi in de handen van kolonel Kaddafi valt.
Brief
Obama is een president zonder moed en een duidelijke strategie. Daarom is hij niet bereid om risico's te nemen. Een president naar de smaak van het pacifistische Europa. Toen in Iran het volk 'dood aan dictator' opriep, schreef Barack Obama een vriendelijke brief aan Khamenei vanwege nucleaire vraagstukken. Uit die ervaringen weten de politici dat Obama's Amerika niet de motor, maar de aanhangwagen van de wereld wil zijn.
Obama wil niet leiden. Hij wil worden geleid. Geen probleem, president Nicolas Sarkozy kan hem leiden.
Goodbye Obama!