VVD-senator Heleen Dupuis verzet zich tegen het EPD
Het elektronisch patiëntendossier lijkt te stranden in de Eerste Kamer. Minister Schippers moet opboksen tegen een muur van irrationeel verzet. Ten koste van de patiënt
Wat verklaart toch de weerstand tegen het elektronisch patiëntendossier? VVD-minister Edith Schippers ziet zich gedwongen het wetsvoorstel voor invoering opnieuw in beraad te nemen, omdat het debat in de Eerste Kamer is vastgelopen.
Vooral senator en partijgenoot Heleen Dupuis wil er niet aan. Een investering van 300 miljoen euro dreigt zo door de gootsteen te worden gespoeld, en dat allemaal omdat tegenstanders de ‘privacy’ van de burger weer eens in stelling brengen. Daarachter schuilen op zijn zachtst gezegd dubieuze motieven.
Code intikken
Doel en nut van het elektronisch patiëntendossier behoeven geen betoog, ook al is de VVD in de Eerste Kamer daarvoor kennelijk blind. Zorg ervoor dat huisarts, apotheker en specialist snel over identieke gegevens kunnen beschikken.
Bijvoorbeeld als een patiënt voor acute zorg ergens anders moet aankloppen dan bij zijn eigen huisarts, zoals bij de huisartsenpost of een ziekenhuis elders. Code intikken, druk op de knop, en zo daalt het risico op verkeerde behandeling of foutieve medicatie.
Voorwaarde is dat registraties kloppen, de database op orde is, dat alleen bevoegden wijzigingen kunnen aanbrengen, en dat derden niet ongezien met de kennis aan de haal kunnen. Al die voorwaarden zijn sinds 1997 de revue gepasseerd bij de voorbereiding van wetgeving – en dat is niet anders dan bij de Belastingdienst, de studiefinanciering of uw bankrekening. En, zo blijkt, daar kunnen Nederlanders tegenwoordig heel goed mee uit de voeten. Een kwestie van werkende weg streven naar optimalisering.
Ongeloofwaardig
Daarom is het ongeloofwaardig dat juist het elektronisch patiëntendossier níet aan die voorwaarden en garanties zou kunnen voldoen. De argumenten tegen getuigen dan ook eerder van sentimenten dan van rationele afwegingen. Zoals het ‘principe’ van de privacy, dat zo langzamerhand trekjes krijgt van een nationale hysterie.
Eén kwestie blijft onderbelicht: de protesten begonnen vooral bij de artsen zelf. Kennelijk zijn die het meest beducht voor pottenkijkers of voor hun ‘privacy’ rond de beroepsuitoefening.
Maar het is evident tegen het belang van hun patiënten dat het straks wemelt van de lokale digitale netwerkjes en regionale dossiers die niet met elkaar kunnen ‘communiceren’. Dat is wat de Eerste Kamer liever wil. Tja, moet een arts in Groningen in de 21ste eeuw dan echt blijven bellen en faxen als een toerist uit Bergen op Zoom zich ’s avonds meldt met pijnklachten?