Rosenthal wil niet dat Libische rebellen worden bewapend
Wie A zegt in Libië, moet ook B zeggen. Dat snappen Amerika, Groot-Brittannië en Frankrijk wel. Met alleen handhaving no-flyzone schieten de Libische opstandelingen weinig op
Minister Uri Rosenthal (VVD) van Buitenlandse Zaken heeft zich gekeerd tegen het plan om de Libische opstandelingen te bewapenen en gronddoelen te bestoken. Nederland wil daaraan niet meewerken. Ook NAVO-baas Anders Fogh Rasmussen is tegen.
De Amerikanen daarentegen zijn van mening dat de opstandelingen, die de laatste dagen niet bestand lijken tegen de slagkracht van de troepen van kolonel Muammar Khaddafi, wel degelijk moeten worden bewapend en dat gronddoelen moeten worden bestookt. Ook de Fransen en de Britten denken er zo over.
Vage bewoordingen
De kiem van de verdeeldheid in de NAVO is de onduidelijkheid van de missie, die ligt besloten in de vage bewoordingen van VN-resolutie 1973. Is het nou de bedoeling om Khaddafi te verdrijven, of is het alleen de bedoeling dat de Libische bevolking wordt gevrijwaard van verdere luchtaanvallen door het eigen regime?
Het laatste, vindt Nederland. De no-flyzone is geëffectueerd en onze F-16's kunnen rustig rondjes vliegen boven de Libische zandbak. De Nederlandse vliegers moeten maar vanuit hun cockpit toekijken hoe aan de grond de opstandelingen worden teruggedrongen en straks misschien zelfs afgeslacht. Want met alleen de no-flyzone redt het verzet het echt niet.
Wat is dan straks het nut van Nederlandse bijdrage aan de missie geweest? Of doet Nederland alleen maar mee om zijn NAVO-verplichtingen na te komen en speelde het lot van de Libische bevolking geen rol in de ambtelijke overwegingen?
Al-Qa'ida
Natuurlijk is het levensgevaarlijk om de opstandelingen te bewapenen. Het Afghanistan-trauma is terecht groot. Straks leveren we opnieuw wapens aan Al-Qa'ida. Misschien is Khaddafi niet helemaal gek als hij erop wijst dat de opstandelingen worden gesteund door islamitische terroristen.
Maar de Amerikanen hebben inmiddels toegegeven CIA-agenten in Libië te hebben, die doelen bepalen en nauw contact onderhouden met de opstandelingen. Ook de Britten hebben (MI6-)agenten aan de grond.
Wapenhulp
Als juist deze landen het verzet wel van wapens willen voorzien, is die beslissing ook gebaseerd op informatie die zij uit Libië krijgen. Laten we niet vergeten dat president Barack Obama lange tijd zijn handen überhaupt niet wilde branden aan Libië.
Nu wil de Amerikaanse regering de opstandelingen wapenhulp bieden - minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton benadrukte al dat wapenleveranties volgens Resolutie 1973 zijn toegestaan.
De geallieerde aanval op Libië is te laat ingezet. Waar. De resolutie is onduidelijk. Waar. De operatie is tot nu toe rommelig. Waar. Maar vanaf het moment dat de eerste westerse bommen op Libië vielen, was er maar één - ongeschreven - doel: het verdrijven van de kolonel die liever zijn volk uitmoordt dan de macht oppgeeft.
Dat doel kan alleen worden bereikt door wapens te leveren en gronddoelen te bestoken. Het is vreemd dat Nederland zich daar tegen keert. Wie A(anval) zegt, moet ook B(eëindiging regime Khaddafi) zeggen.