Blog

Algemeen

Kweekt Brussel niet zelf de Ware Finnen?

door Carla Joosten 21 apr 2011

VVD'er Han ten Broeke
VVD'er Han ten Broeke

De Europese Commissie wil de begroting van de Europese Unie volgend jaar met bijna 5 procent laten groeien. Een voornemen dat in Nederland en het Verenigd Koninkrijk meteen tot woedende reacties leidde. Immers: wij moeten bezuinigen, dus Europa ook.

Eurocommissaris Janusz Lewandowski, die de begrotingsstijging in Brussel bekendmaakte, is een beminnelijke, hardwerkende Pool, maar niet de man die Europa iets moet verkopen dat niet te verkopen valt. Hij is geen geweldige spreker: zijn Engels is rommelig en zijn zinnen zijn onsamenhangend. Hij straalt bovendien uit dat hij ook wel weet dat zijn boodschap slecht zal vallen.

Nog geen half jaar geleden vocht dezelfde Lewandowski samen met het Europees Parlement een gevecht uit met de Europese lidstaten over de begroting over 2011. Hij wilde die verhogen met 6 procent, maar na een bittere strijd werd het 2,9 procent.

Rekeningen
Dit keer begon Lewandowski goed. Hij reisde naar de lidstaten om daar duidelijk te maken dat de begroting over 2012 toch echt wat hoger zou zijn. De reden: de periode van de  meerjarenbegroting loopt ten einde. Wegen, bruggen en andere infrastructuur, die in lidstaten met Europees geld worden aangelegd, komen nu pas in uitvoering en nu pas druppelen de rekeningen binnen in Brussel.

Lewandowski was ook in Den Haag. Maar net op het moment dat hij in de Tweede Kamer was, vergaderde die over het lot van Defensieminister Hans Hillen. En dus trok de eurocommissaris precies drie Kamerleden: Louis Bontes (PVV), Nebahat Albayrak (PvdA) en Mark Harbers (VVD).

De Pool benadrukte dat Brussel zelf bezuinigt op ambtenaren, maar dat de Europese Commissie zijn verplichtingen moet nakomen, wil ze niet voor de rechter worden gesleept. Maar de politici begrepen echt niet dat er niet te bezuinigen valt op de EU-begroting.

Munitie
Bij de presentatie deze week in Brussel had Lewandowski wat extra munitie. Zo wees hij erop dat de begrotingen van de lidstaten de afgelopen tien jaar met gemiddeld 60,2 procent waren gestegen. De EU-begroting maar met 30,75 procent. Dat hij appels met peren vergeleek - een land is iets anders dan een unie - scheen hij niet te beseffen.

Maar de eurocommissaris had meer verdedigingsmateriaal. Zo wist hij zeker dat sommige landen, die nu hard roepen dat ze moeten bezuinigen, toch meer geld uitgeven. Lewandowski zei er helaas niet bij welke landen. Maar een kleine zoektocht op de burelen van de Europese Commissie leidde naar een lijst met groeipercentages van de budgetten in de 27 lidstaten.

Groei
Wat blijkt? De twee landen die het felst reageerden op Lewandowski’s budgetaankondiging, groeien ook , maar minder dan 5,9 procent. Nederland geeft dit jaar 1,1 procent meer uit dan in 2010. Het Verenigd Koninkrijk 1 procent. De grootste groeier is Polen (5,1), dat zelf meer geld krijgt uit Brussel dan het betaalt.

Conclusie: Lewandowski trekt een te grote broek aan. Hij zal van goeden huize moeten komen om de lidstaten ervan te overtuigen dat Brussel die begrotingsstijging echt nodig heeft. Critici als de denktank Open Europe, die deze week openbaarde hoe Europees geld in Afrika wordt verspild, maken het hem er niet gemakkelijker op.

Over het Europees Parlement zwijgen we maar. Dat meent zich ook komend jaar weer meer geld te moeten toeëigenen. De socialistische europarlementariër Franceska Balzani, die namens het parlement met de lidstaten moet onderhandelen over de begroting, vond Lewandowski's stijging zelfs te weinig. Europees geld moet volgens haar de economie weer doen groeien.

VVD-Kamerlid Han ten Broeke sloeg de spijker op de kop: ‘Hoeveel Ware Finnen wil Brussel nog baren?’

Tags

zie ook

16 reacties

  • Het gescharrel met geld, dat is precies waar EU op zal stranden en uiteindelijk aan kapot zal gaan. Alle grote Rijken gingen in het verleden aan hun grootheid en dus onbetaalbaarheid aan kapot. De ene blijft betalen en beknibbellen en de ander heeft een gat in de hand. Daar gaan ook huwelijken aan kapot. En deze europese huwelijk net zo min.

  • De EU moet terug naar de basis. Het mag nooit meer zijn dan een 'minimum requirement' en moet zeker niet de pretentie hebben om het leven van alle EU-inwoners tot in de finesses te regelen. De grenzen bewaken aan de buitenkant. Dus ongewenste personen en goederen komen er niet in. Maar niet streven naar een gelijkschakeling binnen de EU. Europa is net mooi vanwege zijn diversiteit.

  • Het is steeds hetzelfde, er wordt een Unie gevormd met goede bedoelingen, geen oorlogen meer in Europa en vrij verkeer van mensen en handel.
    Dan komen er steeds meer praters bij de club en wordt het snel een geld versindend instituut wat arogant gaat doen en allerlei regeltjes gaat maken met maar een doel, zoveel mogelijk macht naar zich toe halen en vooral veel geld ter beschikking willen hebben, om over de balk te gooien.

  • De Eu is sinds de referenda in Nederland en Frankrijk rond 2005, waarin de bevolking in meerderheid nee zei, inmiddels een niet meer in de hand te houden ondemocratisch en geldverslindend monster geworden. Een politiek wangedrocht, een staat in de staat, een aapje op je schouder dat voortdurend wil meekijken wat je aan het doen bent en je van je laatste vrijheid wil beroven. Het allerergste is dat veel te weinig Europenanen dit nog inzien en deze dwaasheid financieel en electoraal blijven steunen. Totdat het volledig uit de hand loopt. Dan breekt de tyfus uit. Op dat moment als die volksfurie losbreekt, dan zou ik niet graag in de schoenen staan van Barosso of Van Rompuy. Ze zullen gelyncht worden, deze ordinaire coupplegers die over de ruggen van hun bevolkingen puissant rijk zijn geworden.

  • De EU is een reus op lemen voeten. Men verenigt wat niet te verenigen valt: grote verschillen in culturen en dan bedoel ik vooral verschillen in financieele cultuur. Dit is al duidelijk geworden met griekenland, ierland ,portugal en er komen er vast nog meer ( italie, spanje, belgie). Maar de EU zelf gaat mank aan dezelfde kwalen. Uiteindelijk zal dit de EU opbreken. En men had het kunnen weten: uit de bedrijfsfusies van de afgelopen jaren blijkt dat deze eerst en vooral mislukken door grote cultuurverschillen. En vaak: 75%. Waarom zou het bij de europese "fusies" anders zijn?