door
Eric Vrijsen
26 apr 2011
D66-leider Alexander Pechtold en GroenLinks-leider Jolande Sap stellen veel eisen aan de politiemissie in Kunduz
En weer vergadert de Tweede Kamer over de politiemissie naar Kunduz. De oppositiepartijen GroenLinks, D66, ChristenUnie en SGP, nodig voor een meerderheid, komen met steeds meer eisen en verzoeken. Daarmee snijden ze zichzelf in de vingers
De kwartiermakers zijn al lang vertrokken en bouwen nu barakken in het zand. De trainers en instructeurs bereiden zich ergens op de Veluwe of de Oirschotse heide voor op hun schone taak. Over enkele maanden moet het beginnen.
Maar vandaag zullen de Kamerfracties nog even hun puntjes op de i zetten tijdens een vergadering over de voorbereiding van de missie. In januari gingen ze weliswaar akkoord. Maar GroenLinks en de ChristenUnie stelden nogal wat voorwaarden.
Het kabinet deed onlangs schriftelijk verslag van de manier waarop aan alles wordt voldaan. Dat was aanleiding voor een nieuwe ronde van 144 schriftelijke vragen en antwoorden. Plus een extra briefing door de Commandant der Strijdkrachten, generaal Peter van Uhm. Tot slot moet over alles nog urenlang worden gedebatteerd.
Schroevendraaier
Het kabinet-Rutte heeft – bij gebrek aan steun van de PVV – de fracties van GroenLinks, D66, ChristenUnie en SGP keihard nodig. Hun eisen en verlangens worden met de grootst mogelijke hoffelijkheid in ontvangst genomen.
Maar zo langzamerhand moeten de ministers Hans Hillen (CDA) van Defensie en Uri Rosenthal (VVD) van Buitenlandse Zaken verantwoording afleggen voor elke schroevendraaier die meegaat naar Afghanistan.
Dit kan natuurlijk niet. GroenLinks en ChristenUnie hebben in januari ingestemd met de missie. De verleiding is natuurlijk groot om steeds opnieuw te difficulteren, want dan doet het kabinet heus wel weer een toezegging.
Christelijk adviseur
Dan krijg je bijvoorbeeld gedaan dat er, behalve een religieus adviseur van islamitische origine ook een religieus adviseur van christelijke komaf meegaat. Niet als aalmoezenier, maar als raadgever van de commandant op het punt van de levensbeschouwelijke minderheden in Noord-Afghanistan. Niet cruciaal voor een militaire operatie, maar als Kamerfractie kun je zoiets boekstaven als politieke overwinning.
Op den duur snijdt de Tweede Kamer zich met deze scoringsdrift in de vingers. Want wie op zulk gedetailleerd niveau gaat meebesturen, kan nooit meer controleren. Stel dat er straks iets misloopt tijdens de missie. Dan hebben de ministers 144 zwart op witte argumenten voor hun stelling dat de Kamer nu eenmaal hierop had aangedrongen.