Aboutaleb is intelligent, fatsoenlijk, warm en werkt hard
Mijn schoonvader wilde burgemeester van Londen worden. Ik
heb dat altijd een bijzondere wens gevonden. Het is lief, zoiets als het
antwoord piloot, agent of brandweerman op de vraag ‘wat wil je later worden als
je groot bent?. Anderzijds zat er ook een diepe wijsheid achter. In ons soort
samenlevingen kan veel, als je maar genoeg wilt en flink je best doet.
Natuurlijk kon mijn schoonvader destijds geen burgemeester
van Londen meer worden, al was het maar omdat hij nauwelijks Engels sprak. Het
was een eenvoudige volksjongen, (hij
heeft zelfs een rolletje in de bestseller ‘Het pauperparadijs’ van Suzanna Jansen –
een nicht van mijn vrouw) en hij had zich door intelligentie en een grote inzet
opgewerkt tot eigenaar en directeur van een meubelhandel ten noorden van
Amsterdam. Het was een warme, wijze en bijzondere man – mede daarom heb ik mijn
zoon naar hem genoemd – die vijfentwintig jaar geleden veel te jong (op
59-jarige leeftijd) is overleden.
Indruk maken
Ik heb het afgelopen weekend weer aan hem moeten denken.
Dat komt door Ahmed Aboutaleb. Afgelopen vrijdag hield de burgemeester van
Rotterdam een kleine toespraak op een feestelijke bijeenkomst waar ik ook
aanwezig was. Het was de tweede keer dat ik de heer Aboutaleb meemaakte (ik zat
ook een keer samen met hem bij Pauw & Witteman aan tafel) en dit keer
maakte hij nog meer indruk.
Hij is intelligent, fatsoenlijk, warm en werkt hard. Als
zodanig vertegenwoordigt hij typisch Hollandse burgerlijke waarden. Hij laat
zich niet gek maken door allerlei onsmakelijke tiepjes die niet van Marokkanen
houden of zeggen dat hij alleen maar zo ver is gekomen omdat hij lid van de
juiste partij was of de goede etnische achtergrond had.
Gymnasium
Hij had het vrijdag over de toekomst van Rotterdam-Zuid –
een buurt die ik heel goed ken, omdat ik er ben opgegroeid. Aboutaleb vertelde
dat Zuid met tweehonderdduizend inwoners even groot is als Eindhoven – wat ik niet
wist – en dat het niet goed gaat met Rotterdam Zuid – wat ik natuurlijk wel
wist. Hij is vastbesloten om het stadsdeel in de vaart der volkeren omhoog te
stuwen.
Er moeten meer ‘magneten’ komen in Rotterdam Zuid, zoals hij
het noemde. Een van de magneten die hij noemde was een categoraal gymnasium. Now we’re talking. Een PvdA’er die pleit
voor een categoraal gymnasium (een gymnasium op zichzelf, dus niet in
combinatie met een havo of vwo) om een slechte wijk omhoog te trekken en het
intellectueel talent in die buurt aan te boren. Het geeft aan dat de PvdA (die
vroeger een broertje dood had aan gymnasia omdat die veel te elitair zouden
zijn) is veranderd en dat Aboutaleb slim is.
Taal
Hij is net als mijn schoonvader een volksjongen – al heeft
Aboutaleb wel de voorsprong gehad dat zijn vader imam was en dus niet de eerste
de beste - die zich door intelligentie, hard werken en een charmante
persoonlijkheid heeft kunnen onderscheiden, wenst dat andere volksjongens ook
toe en daarom wil hij een gymnasium in hun buurt.
Hij zei nog enkele
behartenswaardige zaken, bijvoorbeeld over taal. De aanleiding was de
constatering dat je niet ‘in’ maar ‘op’ Zuid woont, wat iedereen die op Zuid
woont weet maar wat eigenlijk heel vreemd is.
Aboutaleb vertelde hoe hij komend
vanuit Marokko als tiener worstelde met de eigenaardigheden van de Nederlandse
taal. Dat je niet ‘in’ maar ‘op’ school zit, dat je ‘met’ vakantie gaat en dat
een Nederlandse groenteboer op zijn etalage zet: aardappelen, groenten en fruit. Nederland is het enige land ter wereld waar aardappelen (gewoon een
soort groente) als een aparte categorie wordt beschouwd.
Opwerken
Hij sprak niet van een blaadje, natuurlijk zal hij zich
voorbereid hebben, maar ik kreeg de indruk dat het allemaal heel erg uit zijn
tenen kwam. Ik sprak later met andere aanwezigen. Sommigen van hen zijn niet zo
enthousiast over de gedachte van een Marokkaanse Nederlander als burgemeester
van hun stad maar ook zij waren onder de indruk.
Er zijn niet veel landen in de wereld waar iemand die er als
tiener binnenkomt, uit een totaal andere cultuur komt en de taal niet spreekt,
zich tot burgemeester kan opwerken door goed zijn best te doen op school, hard
te werken, veel vrienden te maken en zich fatsoenlijk te gedragen. Dat kan in
de Verenigde Staten, in West Europa en heel soms in een ander land. Alberto Fujimori in Peru bijvoorbeeld, al is dat geen eerlijke vergelijking want die is
in Peru geboren, als zoon van Japanse immigranten.
Nederland heeft veel om trots op te zijn. Daar hoort ook bij
dat wij ambitieuze en intelligente mensen, zelfs al komen ze uit een ander
land, de kans bieden om hogerop te komen. Als je het maar genoeg wilt en de
juiste eigenschappen bezit, kun je in Nederland burgemeester van Londen worden.