door
Liesbeth Wytzes
17 mei 2011
Strauss-Kahn wacht zijn volgende procesdag af in de gevangenis
Altijd gedacht dat openbare terechtstellingen en executies iets van de Middeleeuwen waren, dat beschaafde mensen hun vertier al eeuwen ergens anders vinden. Maar nee hoor. Kijk naar de zaak Strauss-Kahn, en je ziet niks anders dan een marteling, een ophanging en een vierendeling waar het volk verlekkerd en handenwrijvend naar kijkt.
Wat die man heeft gedaan – en of hij het überhaupt heeft gedaan - doet er al helemaal niet meer toe. Niets is zo mooi als een gezagsdrager die ten val komt, en van deze dramatische val kunnen we dankzij het 'transparante' Amerikaanse rechtssysteem allemaal tot in detail meegenieten. Welk doel dat dient is mij niet duidelijk, behalve een extra dosis leedvermaak. Wat een walgelijk volksgericht.
Schade
De rechter beweert in een video, gemaakt in de rechtszaal waar de verdachte totaal wezenloos voor zich uitstaart, dat in haar rechtszaal alle verdachten gelijk zijn, met de implicatie dat dat nu eenmaal zo is in die toffe Verenigde Staten.
Mensen vinden dit kamermeisje moedig omdat ze met haar verhaal naar de politie is gegaan. Maar wat heeft zij te verliezen? De schade die ze haar vermeende belager toebrengt is veel en veel groter. Zijn loopbaan is voorbij, er wordt al druk gspeculeerd over zijn mogelijke opvolging. Lekker.
Het is op dit moment nog helemaal niet duidelijk wie van de twee – het kamermeisje of de topman – gelijk heeft. Want al is DSK allang publiekelijk geofferd en ziet hij eruit als een gebroken man, het is haar woord tegen het zijne. Er was niemand anders in die suite aanwezig toen DSK, zoals zij beweert, als een hitsige bonobo uit de douche rende met maar één begeerte. En dat was niet het redden van Griekenland.
Gelogen
In deze gevallen is het nogal simpel zo dat een vrouw een man van alles kan beschuldigen. Altijd wordt zij geloofd en is de man de pineut. Ik kan me een incestzaak van lang geleden herinneren waar de dochter van een politie-agent op Schiermonnikoog haar vader beschuldigde. Gelogen, bleek veel later.
Korter geleden, de kwestie van het lacrosse team van Duke University, dat werd beschuldigd van verkrachting. Ook niet waar. Omdat vrouwen al zo lang het slachtoffer uithangen, hebben ze altijd de schijn mee, want vrouwen zijn zielig en weerloos en dus geloofwaardig.
Zaak
Niks is makkelijker voor een vrouw om een man van seksueel wangedrag te beschuldigen. Heb je een hekel aan iemand of denk je er beter van te kunnen worden, hup, je verzint wat vervelende handtastelijkheden, je blaast ze op en je hebt een zaak. Die man kan zich amper verweren en 'Ik heb het niet gedaan, echt niet', klinkt na een tijdje best knullig. Mannen zijn per definitie schuldig, want als ze niets hebben gedaan, hadden ze het misschien stiekem best willen doen en dat is ook al fout.
Zou het werkelijk zo zijn dat DSK, met een strak schema voor de boeg en een meer dan volle agenda, even wat extra tijd vrijmaakte voor een potje pijpen met anale seks toe, vervolgens rustig met zijn dochter zou eten en daarna plotseling haastig het vliegtuig in ging?
Misschien wel, misschien niet. Maar zolang zijn schuld niet duidelijk is bewezen, zou het mooi zijn als er wat minder bloeddorstig over hem werd gesproken. Alsof een hele carrière niets meer voorstelt door één enkele faux pas. En wat ben ik blij dat ik in Nederland woon, waar je als verdachte tenminste nog iets van bescherming geniet en niet zo meedogenloos voor de wolven wordt gegooid.
Lees ook de eerdere blog van Wytzes over 'DSK': Ik geloof voorlopig niets van Strauss-Kahn-verhaal
Zou Dominique Strauss-Kahn, of DSK zoals hij in Frankrijk zo liefdevol wordt genoemd, werkelijk een Oudkerkje hebben gedaan in die dure New Yorkse hotelsuite? Misschien is het een beroepsafwijking, maar ik voel de achterdocht gewoon onstuitbaar omhoog komen.
Lees verder