door
Rik Kuethe
20 mei 2011
Obama heeft donderdag een toespraak gegeven over de situatie in het Midden-Oosten
President Obama kwam in zijn rede over het Midden-Oosten niet met een nieuw plan en de toespraak wordt dan ook niet met gejuich ontvangen. Hij heeft zich ditmaal vooral getoond als een realpoliticus
Daags voor een bezoek van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu aan Washington, heeft de Amerikaanse president Barack Obama een lange rede gehouden over het zich almaar voortslepende conflict tussen de Palestijnen en de Israëli's en over de deze winter ontloken 'Arabische Lente'.
Kritiek
Wat dat eerste betreft kwam de president niet met een nieuw plan, waar van vele kanten op aan is gedrongen, maar greep hij terug op een herstel van de grenzen zoals die voor de oorlog van 1967 liepen, zij het dat partijen ter verhoging van hun veiligheid wederzijds kleine grenscorrecties zouden moeten overeenkomen.
Obama oefende kritiek op het Israëlische nederzettingenbeleid en toonde zich bezorgd over de samenwerking tussen de twee belangrijkste Palestijnse groeperingen, waarvan Hamas er op uit is om van Israël een tweede Dode Zee te maken.
'Hoe kun je onderhandelen met een partij die jouw bestaansrecht niet erkent?' Zolang dat niet het geval is, blijft het revitaliseren van het vredesproces inderdaad zoiets als 'een dood paard met de karwats geven'.
In Israël is Obama's idee om terug te grijpen naar de grenzen van 1967 beslist niet met gejuich ontvangen. Maar een afwijking van het Amerikaanse beleid door de jaren heen is het niet.
Niet verwerpelijk
De passages over de recente ontwikkelingen in de Arabische wereld waren hooggestemd (Frühlingsstimme). Maar ook nu weer kreeg de president het verwijt dat hij niet alle landen in de regio over dezelfde kam scheert. Bahrein bijvoorbeeld wordt met zachtere handschoenen aangepakt dan Libië.
Daar is niets verwerpelijks of oneerlijks aan. De Amerikaanse belangen verschillen van land tot land.
Hoogdravend
President Obama wordt vaak verweten dat hij een hoogdravend politicus zonder veel daadkracht is, maar heeft ditmaal verdienstelijk getoond dat hij vooral een realpoliticus is.
Hij is in elk geval niet de voorzitter van een Commissie voor Gelijke Behandeling.