door
Paul Lieben
1 mei 2011
Fatima Eltaik, strijdbare PvdA-vrouw
De sociaaldemocratie voorop of multicultureel pamperen? In de week dat de PvdA een verjaardagsfeestje viert, werd weer eens pijnlijk duidelijk waar de problemen zitten.
Ik noemde dat eerder ‘multicultureel wisselbaden’ en nu kreeg de islamitische achterban in dit verband eens een koude douche te verwerken. De PvdA verklaarde, tot kleur gedwongen door de Partij voor de Dieren, dat er een eind moet komen aan ritueel slachten.
Spanningen
Dit besluit was echter zonder vooroverleg in de partij tot stand gekomen. Dat is staatsrechtelijk misschien wel juist (zonder last en ruggespraak), maar binnen de PvdA toch wat ongebruikelijk.
En juist Job Cohen, die publiekelijk niet graag zal verklaren dat er spanningen zijn tussen de ware sociaaldemocratie en de deels islamitische achterban, werd met de gevolgen hiervan geconfronteerd.
Bruggenbouwer
De zelfbenoemde bruggenbouwer annex fractievoorzitter werd door IOT (de minderheidsorganisatie van Turken) aan z’n mouw getrokken. De Turkse Nederlanders hielden het beschaafd en probeerden met wat intern ‘schikken en plooien’ (goed geïntegreerd of ouderwetse politiek?) hun standpunten uiteen te zetten. De Marokkaanse achterban zocht echter gelijk de publiciteit, via onder anderen raadsleden.
Geen idee wat eruit komt, maar ik wens Cohen en de zijnen een prettige wedstrijd. Ik heb ook niet echt medelijden met de sociaaldemocraten, want het gaat om het zoveelste gevalletje achterstallig onderhoud. De PvdA zal eens duidelijk moeten maken dat, naast autochtonen uiteraard, ook allochtonen welkom zijn binnen de partij, mits ze sociaaldemocraat zijn.
Hoofddoekjes
Dat laatste nu lijkt logisch, maar is precies de vraag die de PvdA altijd achterwege heeft gelaten, in de machtshonger naar zetels op korte termijn. Op de lange termijn krijg je dan echter de alsnog de rekening gepresenteerd en dat proces is nu volop gaande. Met een al dan niet rituele slachting onder het aantal sociaaldemocratische volksvertegenwoordigers als resultaat.
Zo wordt de laatste tijd bijvoorbeeld eveneens pijnlijk duidelijk dat de hoofddoekjes de partij verdelen. Het hoofddoekje werd in het verleden afgedaan als een non-discussie of het toppunt van emancipatie, maar ook hier zijn – tekenend in dit verband – inmiddels haarscheurtjes zichtbaar. (Ex-)islamitische vrouwen in de partij steken de kop op en verklaren dat die hoofddoekjes maar eens afgeworpen moeten worden en er zijn plots ook Kamerleden die hetzelfde bepleiten.
Liedjes zingen
In de politiek moeten keuzes worden gemaakt. De PvdA gaat keuzes juist uit de weg. Moet je zo’n partij dan het lands- of gemeentebestuur toevertrouwen? Steeds minder kiezers vinden van wel.
De PvdA zal hier eens een van haar vele kennisdagen en congressen aan moeten wijden in plaats van, voor de zoveelste keer, bij het moment van Troelstra liedjes gaan zingen. Overigens is dat laatste dan weer wel een keuze, maar dan een foute.
Troelstra stond immers geen (sociaal)democratie voor, maar riep op tot revolutie. En een revolutie is alleen nodig binnen de partij zelf. Met of zonder verdoving.