Grieken en andere Zuid-Europeanen lijden onder het faillissement van hun land
Is het zwembad kapot? Nee, de bewoners van het vakantiepark mogen niet zwemmen. Het is nu middagpauze, tijd om te rusten. Straks zijn ze weer open.
Maar het is verder ook erg stil. Ik begon me zorgen te maken. De poort was ook al dicht. Er was niemand. Ons park is dood.
De scooter van de beveiliging stond er eenzaam. In de brievenbus waren nog een paar brieven. Ook stond er een auto. Maar er was niemand. Geen mensen, geen hond, geen spelende kinderen. Zelfs de afvalcontainers stonden er niet meer.
Morsdood
Ons vakantieoord, waar wij al een aantal jaren naartoe gaan, is morsdood. Alsof er oorlog is geweest. Een oorlog zonder bommen en zonder bloed.
Diep in mijn ziel was ik erg geëmotioneerd. Potverdrie, wij zijn weer vluchtelingen, zonder orde, zonder een oord. En toen voelde ik mijn paspoort, dat waardige, onvervreemdbare en, in afwezigheid van God, het enige wat de moderne mens nog bescherming kan bieden.
Nee, dit is een intermezzo in een seizoen, maar geen vluchtelingschap.
Woeste orkaan
De oorlog die als een woeste orkaan door het zuiden van Europa trekt, is een moderne 21ste-eeuwse vorm van oorlog. 21ste eeuw? Onze voorgangers hebben het in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw al meegemaakt.
De politiek lijkt, om met Friedrich Nietzsche te spreken, op de eeuwige terugkeer van het gelijke. Alles is al eens gebeurd. Deze oorlog, die wij niet of nauwelijks voelen, veroorzaakt veel leed. Hier in Italië en elders.
Statelijke crisis
De financiële crisis is nu niet langer de crisis van de markt. Het is nu een statelijke crisis aan het worden. Net als vele anderen heb ik hiervoor al in 2008 gewaarschuwd.
Hoe wisten we dat? De sociale verzorgingsstaat wordt niet uitsluitend gefinancierd door het reële geld uit de reële economie. De verzorgende staat draait op geleend geld.
Zolang het goed gaat met de wereld, niemand fouten maakt en er niets onverwachts gebeurd, kunnen staten lenen. Daarbij komen nog de vergrijzing en de kosten van de gezondheidszorg.
Kinderen
Begrijp me niet verkeerd: ook ik ben voor een welvaartsstaat die kinderen, ouderen en zieken niet in de steek laat. Maar ik ben niet voor een socialistische zorgstaat.
De huidige statelijke crisis heeft niet alleen met de financiële markt te maken. De staten verkeren in een ernstige crisis omdat ze te veel geld hebben geleend om de verzorgingsstaat draaiende te houden.
Over deze crisis van de verzorgingsstaat wordt weinig gesproken en geschreven. Als Europa uit deze crisis wil komen, moet er hervormd en bezuinigd worden. In de eerste plaats moeten de staten en de Europese Unie bezuinigen. Daarna moet er nationale consensus komen over de grenzen van de verzorgingsstaat.
Monster
Het zuiden van Europa is al over de grens. Het leed verspreidt zich als een onzichtbaar monster, de politieke vertaling zal nog komen. Het Noord-Europa moet voorzichtig zijn met het leed van zuiderlingen.
Het vernederen van een volk laat diepe en pijnlijke sporen achter in de ziel van een natie. Dit moeten we koste wat kost voorkomen. Het zuiden van Europa is ook een onderdeel van Europa. Een Europa zonder zuiden is geen Europa.
Een politiek van vernedering is geen politiek, maar een voorbereidende fase van vijandschap en gewelddadige conflicten.
Omheining
Ja mensen, ons vakantiepark is failliet gegaan, net als een paar andere parken. Niemand had de moeite genomen ons daarvan op de hoogte te stellen. Daarom stonden we voor een gesloten omheining.
Jarenlang ging het goed en konden we rechtstreeks zaken doen met de Italianen, maar dat kan nu niet meer. Eerst dacht ik dat ik naar een politiebureau moest gaan om uit te zoeken wie de bewindvoerder van de failliete boedel is. Maar ik ben van gedachten veranderd. Ik moet niet zeuren.
Werkloos
Honderden mensen, die betrokken waren bij deze bedrijven, zijn nu werkloos. Moet ik dan uitgerekend nu mijn verhaal gaan halen bij het failliete Italië? Dat doe ik niet. Ik zal, zodra het goed gaat met de zuiderlingen, mijn geld terugvragen. Een wonderbaarlijke redenering! Is dit niet exact de manier waarop ook onze politici denken over het zuiden?
Wij zijn kluizenaars geworden. Op dit moment zitten we in een voormalig klooster dat tot een soort hotel is omgetoverd. Dit gebouw is honderden jaren geleden gebouwd door Europeanen die in duistere tijden door hoop (de grondhouding van creativiteit) waren bezield.
Nu zit mijn prinses, mijn dochter, tegenover mij en leest De naam van de roos van Umberto Eco. Helemaal niet verkeerd. Waar zouden we morgen zijn? Zullen we onderdak vinden? Dat zal alleen onze Maria weten. Maar ik begin mezelf en het leed van zuiderlingen beter te begrijpen.