door
Robin van der Kloor
1 jul 2011
Ieder jaar is er wel weer een dopingschandaal rond de Tour
Je kunt er bijna de klok op gelijk zetten: in de week voor de start van de Tour de France duikt het ene na het andere dopingverhaal op.
Franse politieagenten die alle ploegleiderswagens uitkammen, dubieuze Vlaamse wielerverzorgers die nog schimmigere dopingproducten bij zich hebben, doping in de wielersport is weer eens all over the place. Er wordt door sommige media met een haast hypocriete en naïeve verbazing schande gesproken over de 'daders'.
Polderoplossing
Het grote gedoe begon in 1998 toen justitie ontdekte dat wielrenners massaal handelden in verboden middelen en zich volspoten met epo. Het leidde tot de sanering van de sport, die nog altijd niet is afgerond.
Een polderoplossing lijkt onmogelijk. Dit probleem is zo hardnekkig dat alleen bijzonder extreme en vrijwel onhaalbare ideeën soelaas kunnen bieden. Je kunt een betrapte renner levenslang schorsen bij zijn eerste misstap of je kunt doping gewoon vrijgeven.
Contadors picogram
Elke maatregel ertussen in leidt tot onduidelijkheid. Kijk maar naar Alejandro Valverde: de Spanjaard is nooit betrapt, ontkent alles, maar wordt vanwege mogelijke banden met de foute Spaanse sportarts Eufemio Fuentes door de Italiaanse (!) wielerbond twee jaar geschorst.
Of neem het geval van Alberto Contador. In zijn urine is tijdens de Tour van 2010 50 picogram clenbuterol gevonden. Dat is zo weinig dat hij er onmogelijk harder van is gaan rijden. Wel zou het middel kunnen helpen om andere dopingmiddelen te maskeren. Maar die zijn niet gevonden.
Politiek spel
Eigenlijk weet niemand wat te doen met de kwestie-Contador, die bijvoorbeeld gewoon de Tour mag rijden. En vanuit die onwetendheid wordt het een politiek spel tussen de nationale bonden en de UCI, de internationale wielerunie. Tussen overijverige officieren van justitie en kritische hoogleraren. Tussen renners en dopingjagers.
Dit alles voedt de achterdocht van de publieke opinie. Niet zozeer het feit dat de held een wondermiddel gebruikt, maar het ondoorzichtige spel van de wielerwereld, lijkt de kijker niets te zinnen.
Tot de jaren negentig gebruikten wielrenners van alles en werden met ze enige regelmaat gepakt. Dat vond niemand erg: de bonden waren coulant en gaven de renner een korte schorsing. Het publiek bleef fan.
Niet schoon
De sport staat sinds 1998 onder hoogspanning en ondanks de hardere aanpak blijft er een groot wantrouwen jegens iedereen die hard rijdt. Nog steeds verschijnen er ontraceerbare middelen op de markt, dus nog steeds durven renners het risico te nemen. Nog steeds is de sport niet 'schoon'.
Tegenwoordig is een wielrenner voor een misstap die niet anders te duiden is dan valsspelerij twee jaar zijn inkomen kwijt. Daar kan Thomas Dekker over meepraten, al blijkt hij nog wel genoeg geld te hebben voor twee sportauto’s, een schitterend appartement in het Italiaanse Lucca en een iets minder schitterend (maar wel groot!) huis in het Belgische Lommel.
Dat blijkt uit de documentaire Niemand kent mij over de schorsing van Dekker, die openhartig vertelt over zijn dopinggebruik. De grote vraag bij deze docu, die een mooi beeld geeft van een worstelend wielertalent, is waar hij de afgelopen twee jaar van heeft geleefd.
Zwijgen?
Zomaar een speculatie: zou zijn oude werkgever Rabobank iets met de financiering te maken hebben? Hoeveel geld heeft Dekker van Rabo meegekregen bij zijn contractontbinding in 2008? Dekker reed bij Rabo toen hij epo gebruikte en over zijn dopingleverancier zegt Dekker: 'Je moet het dicht bij huis zoeken.' Dekker zegt dat hij veel levens zou verwoesten als hij namen noemt. Zwijgen is goud waard, zo lijkt ook in dit geval.
De wielersport is als een ruiter die zijn paard messteken toedient om het beest harder en verder te laten lopen. Dat gaat enige tijd goed, maar het paard is gedoemd te verzwakken, te sterven. De huidige status van de patiënt? Stabiel, maar zeer kritiek. Het medicijn? Dat is voor zover bekend nog niet op de markt.