door
Carla Joosten
17 aug 2011
De Duitse en Franse regeringsleiders worden samen al 'Merkozy' genoemd
Duo Merkel en Sarkozy draait om hete brij heen en moet zorgen dat begrotingszondaars automatisch worden gestraft
Nergens wordt zo vaak oude prak opgewarmd als in de Europese Unie. De voorstellen van Angela Merkel en Nicolas Sarkozy lijken spectaculair, maar zijn dat alleen op het punt dat elk land een schuldenplafond in de grondwet zou moeten opnemen.
Alle andere voorstellen zijn vaker geprobeerd, mislukt of allang ingevoerd: dat Brussel de nationale (ontwerp)begrotingen vooraf inziet, is sinds dit jaar staande praktijk. Andere plannen zijn onwenselijk, zoals een gemeenschappelijke vennootschapsbelasting. Waarom zouden eurolanden niet met hun belastingen mogen concurreren? Als ze maar zorgen dat ze hun begroting en economie op orde hebben. Concurrentie is alleen maar goed.
Schenden
Het ergste aan het optreden van Merkel en Sarkozy is dat ze de twee landen vertegenwoordigen die zelf zijn begonnen met het schenden van de begrotingsregels. Duitsland zal dat trouwens nooit meer doen, want de schuldenrem is er al in de grondwet vastgelegd.
Dat dit geen panacee is, blijkt in Amerika, waar het schuldenplafond naar politiek believen telkens wordt verhoogd. En zie wat voor problemen dat oplevert.
Frankrijk
Helemaal erg aan het optreden gisteren in Parijs is dat Frankrijk de grote dwarsligger is als het gaat om het automatisch straffen van begrotingszondaars. Voor dat land is het inderdaad goed dat de grondwet bepaalt dat het tekort nul moet zijn.
Alleen was daarvoor geen theatraal optreden nodig, met grote woorden over nieuw Europees economisch bestuur, een nieuwe troon voor Herman Van Rompuy en nog meer Europese hoogmissen.
Het was beter geweest als Sarkozy had gezegd: we leggen ons neer bij de wens van het Europees Parlement en Europees bankpresident Jean-Claude Trichet voor automatische sancties, zodat regeringsleiders nooit meer kunnen marchanderen.
Soevereiniteit
Het economisch bestuur dat Merkel en Sarkozy voorstellen, is eerder dit jaar al aan de orde geweest onder de noemer 'Concurrentiepact' en later 'Europluspact'. Toen zagen regeringsleiders als premier Mark Rutte het terecht niet zitten om bevoegdheden over te dragen aan Brussel. Dus nemen landen elkaar nu wel de maat over hun sociaal-economische beleid, maar kunnen ze elkaar niet dwingen. Dat zou inderdaad te diep ingrijpen in de soevereiniteit van staten.
Eurolanden moeten op eigen kracht hun economie op orde brengen. Doen ze dat niet, dan moeten ze uit de euro stappen en accepteren dat ze terugvallen in welvaart. Maar met die nucleaire optie kwamen de Duitse regeringsleider en het Franse staatshoofd niet.
Crisismanagement
Merkel en Sarkozy hebben opnieuw geen einde gemaakt aan hopeloos crisismanagement en telkens weer drenkelingen redden.
De financiële markten prikken gewoon door de Parijse poeha heen. Het doormodderen duurt voort.