door
Eric Vrijsen
23 sep 2011
Wilders had met zijn Turkije-kritiek gewoon een punt
De toon van Wilders is niet bepaald de manier waarop je de premier aanspreekt, maar de stelling van linkse fracties en media dat het voorval bewijs is voor het opblazen van het kabinet-Rutte gaat niet op
Parlementaire spelverruwing is van alle tijden, maar de schermutselingen van gisteren voegen daar toch een nieuwe dimensie aan toe. 'Doe eens normaal, doe nou eens rustig man!' is niet bepaald de toon waarop je de minister-president toespreekt.
De linkse fracties en veel media haalden de verbale confrontatie onmiddellijk aan als bewijs voor hun stelling dat gedoogpartner Geert Wilders (PVV) op het punt staat het kabinet op te blazen. Maar waarschijnlijk is de wens hier de vader van de gedachte.
Ankara
Wilders had met zijn Turkije-kritiek gewoon een punt. De oorlogszuchtige taal van Ankara in de richting van Israël is een probleem voor alle NAVO-lidstaten. Want zou het inderdaad tot een gewapend treffen komen – wat buitengewoon onwaarschijnlijk is – dan rust ook op Nederland de bondgenootschappelijke verplichting om aan de zijde van de Turken ten strijde te trekken tegen Israël. Ondenkbaar.
Ook Rutte had gelijk. De opmerkingen van PVV'er Raymond de Roon ('Nu komt de islamitische aap uit de mouw en hij heet Erdogan.') was schadelijk voor de Nederlandse belangen. Vrijheid van meningsuiting, oké. Maar Rutte móest daar afstand van nemen.
Bitse woordenstrijd
Het leidde tot een bitse woordenstrijd met Wilders, die overigens zelf terughoudend was: hij vermeed zorgvuldig de naam van de Turkse premier te herhalen.
De confrontatie duurde nog geen twee minuten. De rest van het urenlange debat verliep keurig. Wilders toonde zich helemaal niet rebels, zelf niet oppositioneel. Al met al was die uitval naar Rutte dus eerder een afleidingsmanoeuvre of een uiting van opgekropte ergernis.
Risico's
Zijn er dan geen risico's voor de minderheidsregering? Hooguit indirect. Bij het CDA groeit ongemak. De partij laat zich graag voorstaan op normen en waarden. Daar hoort bij dat het parlement beschaafd moet redetwisten om het goede voorbeeld te geven in een tolerant Nederland.
Maar aan de andere kant spiegelen CDA'ers zich graag aan de Duitse zusterpartij CDU/CSU. Als de jongens en meiden van Sybrand van Haersma Buma van slag raken door een brutale oprisping van Wilders, moeten ze eens luisteren naar het gooi- en smijtwerk in de Bondsdag. Daar gaan de Geachte Afgevaardigden soms nóg heviger tegen elkaar en tegen de bewindslieden te keer. Terwijl Höfflichkeit de norm blijft bij onze oosterburen.