door
Paul Lieben
5 sep 2011
Gerrit Zalm heeft het altijd voor de euro opgenomen
De Nederlandse netto bijdrage aan Europa kan best wat omlaag. Vrijhandel waarvoor je eerst een buitensporige contributie moet betalen, is immers geen echte vrijhandel. Laat de naïviteit eens varen in de Brusselse vechtarena!
Een (ex-)staatssecretaris was het hier mee eens. De wat linksige Atzo Nicolaï vond het een vreemd verhaal. Hoe dan ook, een tijdje later is een miljard van die bijdrage afgepraat, ik geloof door Kok en Zalm. Nog lang niet genoeg.
Nadelige transactie
In het Parool noemde ik de overgang naar de euro in mei 2005 al ‘de meest nadelige valutatransactie die de Nederlandse burger ooit heeft moeten ondergaan. Op illegale wisselmarkten in het buitenland word je nog beter behandeld: je kunt nee zeggen’.
Bij die gelegenheid zette ik Gerrit Zalm weg als ‘sheriff van Nottingham’. Oei, oei, oei, mijnheer Lieben speelde op de man, zo werd gezegd. Nee hoor, ik speelde de bal en nam daarbij en passent Zalm inderdaad mee. Die had de eurobal immers zelf aan z’n voet vastgekleefd zitten. Want wat waren de argumenten ook weer?
Uitleg
Toen bekend werd dat de gulden te goedkoop de euro was ingegaan (Parool 30 april 2005), veranderde Gerrit Zalm zo ongeveer elke dag van uitleg hierover. Eerst was dat gebeurd om de Duitsers niet voor het hoofd te stoten. Een onzinnig argument, want gaan eventuele lange tenen van Duitsers boven de harde pegels van medelanders?
Toen had de revaluatie zogenaamd opeens aan de vooravond van de invoering van de euro moeten plaatsvinden. Dit terwijl er jaren de tijd was geweest om de munten te waarderen ten opzichte van elkaar!
Toen zijn eerste twee verhaaltjes niet sterk bleken, ging hij over op het derde liedje ‘Nederland exportland’. Een lage inzet van de gulden was goed voor de export en dus voor de economie.
Terwijl Zalm eerder altijd bepleitte dat onze munt keihard moest zijn en naliet te zeggen hoe boterzacht de nieuwe munt dan moest worden: 'Als dat zo is, gaat Zalm zich dan nu ook beijveren voor een blijvende onderwaardering van de euro?'
Gelegenheidsargument
Het is opvallend dat Zalm nu dat verhaal – een ultiem gelegenheidsargument - weer uit de kast trekt. ‘Kijk maar naar Zwitserland, dat last zal krijgen van z’n sterke munt!’ Dus Zalm wil en gaat er alvast vanuit dat de euro boterzacht blijft? Voorlopig loopt Zwitserland niet allerhande risico’s om financiële garanties te verlenen aan semifailliete staten.
Daarom hecht ik meer belang aan het verhaal van Frits Bolkestein, maar ook aan dat van de vrouw van Zalm, die zich eens beklaagde dat de boodschappen zo duur waren sinds de komst van de euro. Over familie gesproken; de broer van Zalm, die marktkoopman is, zal toch ook geen knollen voor citroenen (ver)kopen? Zeg nu eerlijk Gerrit, hoe kan het zijn dat je verhalen steeds anders luiden? Kun je een fout ook eens toegeven? Of was je toch een minister zonder Bovag-garantie?