Als dorpsjongen in de Amsterdamse Arena

Deze overwinning mocht de dorpsjongen van heel dichtbij meemaken

Nooit in mijn leven was ik er geweest. Ja, misschien ooit in Iran. Maar daarvan herinner ik me niks. Een deel van het leven van alle jongens op aarde is ermee ingekleurd. Maar ik?

Nee, ik was er nooit geweest. Nooit.

Toen we binnenliepen, werd ik overdonderd door een mensenmassa en een groen veld. Ik meende te weten hoe de gladiatoren zich hebben gevoeld als ze de arena betraden.

Saamhorigheid
Wat een kracht, en vooral wat een meetkundige saamhorigheid. Een arena is een meetkundige formule die een kunstmatige wereld in de echte wereld is.

De Romeinen waren meester in het bijeenbrengen en uitdrijven van mensen: politieke en juridische categorieën die in meetkundige en architectonische vormen gestalte geven aan de wereld.

De wereld wordt een ruimte met een oriëntatiepunt.

Tempel
Ik was in de Arena. Voor mij de tempel van het voetbal: de Amsterdamsche Football Club Ajax.

Vóór die rampzalige islamitische revolutie die net als de ‘Arabische Lente’ door de westerse media en het linkse establishment als een positieve verandering werd aangeduid, kenden we thuis in Iran op iedere vrijdag speciale rituelen.

Vrijdag was en is het zondag in Iran. Eerst ging ik met mijn vader rond 14:00 uur naar bioscoop. Dat deden we natuurlijk nadat we hadden gedoucht en dus waren gereinigd voor zo’n heilige onderneming.

Een publiek vrijdaggebed in een moskee bestond nog niet. Het massale vrijdaggebed is een van de vruchten van de Iraanse Lente.

Star Trek
O, voordat ik het vergeet, vanaf 12.00 uur was er op tv een korte serie: soms Star Trek, en dan weer eens Mission Impossible. Leunend op mijn vader, een dijk van een mens, keek ik naar de westerse fantasieën over een mogelijke toekomst.

Na de voltooiing van ons ritueel, ging ik meteen voor de buis zitten om samenvattingen van de Europese voetbalwedstrijden te kijken. Voetbal en Ajax. Ik was en ben voor Ajax. Toen had ik geen idee waar en in welke stad ze speelden. Ergens in Europa waar kerstmis werd gevierd, dacht ik.

Wel wist ik precies waar werd gespeeld. Ja, voetbal kent een wereld en een thuis: de arena, een voetbalstadion.

Eigenschap
Mijn hele leven heb ik naar voetbal gekeken, maar ik was nog nooit in een stadion geweest. Mijn hele leven heb ik van Ajax gehouden, maar ik ben nooit bij Ajax geweest. Kennelijk heb ik het vermogen om van dingen te houden, die ik niet zie en niet aanraak. Het moet een mystieke, Midden-Oosterse eigenschap zijn.

Die situatie is nu gewijzigd. En dat komt door Yves. Yves vroeg mij of ik met hem en Leon naar de Arena wilde gaan waar later op de avond de wedstrijd tussen Ajax en Twente zou worden gespeeld.

Ik ging mee. Yves heeft twee prachtige jongens. Zij gingen ook mee. Yves vertelde mij dat hij vroeger elke zondag met zijn vader naar Ajax ging. De hele week keek hij uit naar dat moment. Onderweg aten ze een broodje kroket. Yves’ verhaal deed mij denken aan mijn gelukkige tijd, mijn kindertijd, de tijd voor de rampzalige Iraanse Lente.

Vak 104
We gingen naar vak 104. Ik was een dorpsjongen die voor de eerste keer in zijn leven de stad bezocht. Alles was wonderbaarlijk. De Arena is groot. Er kunnen 50.000 mensen om je heen zitten, en toch is je omgeving klein, en het veld is bijna aan te raken.

Ik wilde niets missen: lampjes, mensen die als mieren aan mij schenen, het groene veld, et cetera. Ik zag Dennis Bergkamp. Jeetje, Dennis Bergkamp stond daar! En dan, jawel, Frank de Boer.

Deze voetballers hebben ooit enorme emoties in mij en miljoenen anderen losgemaakt. En nu zag ik ze gespannen aan de zijlijn staan.

Community
Plotseling kwam vader van Yves langs. Ja, hij was er ook. We spraken over de laatste community die in Nederland nog bestaat: een voetbalclub. Duizenden mensen voelen zich daar met elkaar verbonden.

Niets in de stad kan zoveel mensen met elkaar verbinden. Wie naar sociale cohesie zoekt, moet hier zijn: dwars door alle rassen, kleuren en talen heen zaten mensen naast elkaar.

Ze deelden intense emoties die door een groep van mensen, precies tegenover ons, in vak 410 werd veroorzaakt. Daar zaten de echte supporters die met hun onverslaanbare stem de arena letterlijk konden veroveren. Waarom is deze laatste community niet in het hart van de stad gebouwd?

Verdwaald
Ik, de dorpsjongen, was verdwaald in herinneringen en was geraakt door de heiligheid van een tempel, de arena. De dorpsjongen was behoorlijk overdonderd.

Ajax won. Deze overwinning mocht de dorpsjongen van heel dichtbij meemaken. En die kan deze dorpsjongen nooit meer worden ontnomen. Vrijdag of zondag, de vaderlijke rituelen gaan in de eeuwigheid der eeuwigheid door.

Wat de eenzame dorpsjongen bijbleef, was de eenvoud en toch de grootheid van een simpel gebaar. Yves bedankt.