Bram Moszkowicz ligt onder vuur
Nog steeds mogen we ons verheugen op openbare stenigingen. Daarvan raken we opgewonden. Althans, dat blijkt uit sommige gebeurtenissen in de publieke ruimte. Enkele ranzige figuren in het bestuur van GroenLinks dwongen de leider van deze partij tot aftreden. Waarom deden ze dat? Het verlangen naar openbare steniging.
Geen openbare steniging zonder een aanwijsbare zondebok.
Er was geen enkele reden om juist nu Jolande Sap te dwingen om op te stappen. Dat hadden ze al op 13 september, de dag na de verkiezingen, kunnen doen. Dat gebeurde niet, dus moesten ze wachten tot het volgende congres. Maar de onverzadigbare dorst naar een openbare steniging kent geen grenzen. Wie naar openbare steniging verlangt, wordt verblind door duistere gevoelens. Dit is destructief gedrag. GroenLinks is er niet beter van geworden.
Geweldig object
Ook advocaat Bram Moszkowicz is een geweldig object voor openbare steniging. Geen openbare steniging zonder een verheven moraal. De Volkskrant interviewde een paar cliënten van Moszkowicz om aan te tonen dat hij geen goede advocaat is geweest. Toen viel ik van mijn stoel. Geen goede advocaat? Wat krijgen we nou?
Germ Kemper, de deken van de Orde van Advocaten heeft geconstateerd dat advocaat Moszkowicz niet een 'intrinsiek slecht persoon' is. Wat dacht Kemper met zijn uitspraak over zijn eigen bevoegdheid? Dacht Kemper dat hij was aangesteld om een ultiem, goddelijk oordeel te geven over de vraag of iemand intrinsiek een slecht persoon is?
Kemper is een goed jurist. Hij weet dat de beantwoording van deze morele vraag niet tot zijn competenties hoort. Ook Kemper heeft genoeg ‘slechte’ mensen moeten verdedigen in zijn praktijk als advocaat. Waar gaat het dan om?
Gerechtigheid
Het gaat om de gerechtigheid, en daarvoor is een advocaat nodig. Onthult deze uitspraak van Kemper een verlangen naar openbare steniging van Moszkowicz?
Ja, eindelijk kunnen de moralisten de Moszkowicz-familie laten bloeden voor de morele autoriteit die Max Moszkowicz claimde.
Dit is iets wat je voortdurend voelt bij de mediasteniging die nu zichtbaar is: aan die morele superioriteit van de Moszkowiczen moet eindelijk eens een einde worden gemaakt.
Interessante types
In het stuk over Moszkowicz in de Volkskrant kwamen interessante types aan het woord. Zij hadden allemaal een duidelijk oogmerk. De boodschap was: Moszkowicz is een zeer slechte advocaat. Het zijn allemaal de cliënten die niet hebben gewonnen, ondanks zijn betrokkenheid:
‘Wim zette een wijnkist op tafel en zei: die is zometeen voor meneer Moszkowicz, want die waardeert een goeie wijn. In het kistje zat 100 duizend dollar in biljetten.’ D.P. Vertrouwensman van vastgoedmagnaat Willem (Wim) Endstra.
Wow, D.P. is een vertrouweling van Willem E. En Willem E. was volgens velen de bankier van de onderwereld. Hij was betrokken bij georganiseerde misdaad en werd door andere criminelen omgelegd.
Pijnpunt
Daar ligt precies het pijnpunt. De mensen van Willem E. denken dat de andere cliënt van advocaat Moszkowicz, namelijk collega-columnist Willem Holleeder, een behoorlijk aandeel heeft gehad in het ombrengen van Willem E.
Dit is nog niet bewezen. Anders zou collega-columnist Willem Holleeder weer Willem H. worden en de gevangenis in moeten. D.P. is een journalistieke superbron als legitimatie voor de openbare steniging van een lastige advocaat, dachten ze bij de Volkskrant. Dachten ze dat echt?
Nee. Ze wilden Moszkowicz stenigen, desnoods met behulp van een anonieme vertrouwensman van de vermoorde bankier van de onderwereld.
Patty Brard
Er is nog een andere extreem betrouwbare spannende bron:
‘Als ik me ooit negatief zou uitlaten over onze samenwerking, zou ik worden gestraft.’ Patty Brard over de rol die Moszkowicz speelde in het hoger beroep over haar scheiding.
Hier kan ik kort zijn: kijk een keer naar SBS dan weet u hoe betrouwbaar en logisch deze bron is. Deze P.B. is boos omdat haar advocaat de zaak heeft verloren. Dat gebeurt weleens in Nederland. Advocaten, ook de beste, verliezen geregeld een zaak. P.B. dacht dat ze met het inhuren van Moszkowicz haar zaak definitief had gewonnen. Maar ook Moszkowicz is afhankelijk van rechters, en de merites van de zaak zelf.
Auschwitz
Maar de allerinteressantste figuur is deze bron:
'Ik schaam mij voor iemand die telkens het Auschwitz-verleden van zijn vader in stelling brengt om de bliksem van zijn falen af te leiden.’ Nico Meijering Advocaat, wiens vader ook in Auschwitz zat.
De laatste aanduiding van de Volkskrant zou de rechtvaardiging zijn voor de juistheid van de gevoelens van deze bron ‘wiens vader ook in Auschwitz zat’! Wat was de vraag ook alweer? Heeft Bram Moszkowicz gehandeld zoals het een advocaat betaamt? Wat heeft dat met Auschwitz te maken?
Het volgende. Kemper heeft de vader van Bram Moszkowicz geciteerd in dat 'niet intrinsiek slecht'. Dat kwam uit het boek van Moszkowicz.
Alibi-jood
Niet Moszkowicz is nu op de proppen gekomen met het Auschwitz-verleden van zijn vader, dat deed Kemper. Maar dat wil de redactie van de Volkskrant bij de lezer weghouden. En als getuige halen ze er een alibi-Jood bij. Kijk naar Een Ander Joods Geluid - daar lopen altijd alibi- en excuus-Joden rond die bereid zijn mee te helpen bij het stenigen van andere Joden.
Waar werkt Meijering? Hij is een concurrent van Moszkowicz, een rivaliserende figuur in de bazaar van advocatuur. Geen objectieve waarnemer, niet voor deze affaires van Moszkowicz.
Wat wilde de Volkskrant met dat stuk over Moszkowicz? De krant is geen podium voor afrekening binnen de advocatuur. Door de harde concurrentie kunnen vele advocaten elkaars bloed wel drinken. De vraag blijft: waarom vallen deze figuren Bram Moszkowicz aan?
Leeuw
Het object van een openbare steniging verkeert kort voor de steniging in een toestand die vergelijkbaar is met een leeuw tijdens zijn laatste ogenblikken. De leeuw ligt daar omdat hij door zoiets als ouderdom of een ongeluk is getroffen. Weerloos staart hij naar wat hem te wachten staat. Dan komen de laffe dieren dichterbij. Ze zouden normaal op kilometers afstand van een leeuw blijven. Maar nu komen ze dichterbij. Nu durven ze.
Zo is de toestand van een veroordeelde persoon in een openbare steniging. Daar liggen Jolande Sap en Bram Moszkowicz! Pak ze! Ze zijn weerloos! Nu kunnen we op ze inhakken!
Advocaten zijn irritant. Maar de kwaliteit van een goede rechtspraak is mede afhankelijk van een goed functionerende, desnoods irritante advocatuur. Vooral topadvocaten, strafpleiters, irriteren ons. Ze zijn nogal arrogant. Maar ze zijn noodzakelijk, niet alleen voor de criminelen maar ook voor ons, voor ons verlangen naar gerechtigheid.
Tevreden
Ik ken een paar oud-cliënten (niet strafzaken maar burgerlijke zaken) van Moszkowicz. Ze zijn uitermate tevreden. Als een advocaat systematisch disfunctioneert, zouden veel cliënten allang klachten tegen hem hebben ingediend.
Een substantieel deel van de cliënten van Moszkowicz bestaat uit mondige figuren, die we gewoonlijk criminelen noemen. Zij hebben de Volkskrant en de Orde van Advocaten niet nodig om een disfunctionerende advocaat aan zijn plichten te herinneren.
Heb ik ook een oordeel over de tuchtzaak tegen advocaat Moszkowicz? Nee, niet onmiddellijk. De zaak moet nog worden afgerond. Maar de hetze om de zaak heen, daarover maak ik me zorgen. Dat geldt ook voor de afzetting van Jolande Sap. Er kleven een paar vervelende aspecten aan Nederland - het land waarvan ik hou - waaraan ik nog steeds een beetje moet wennen…