door
Eric Vrijsen
5 okt 2012
GroenLinks verloor bij de verkiezingen zes van de tien zetels (foto ANP)
De partijtop van GroenLinks vond het welletjes. Jolande Sap moest weg. Zondebok van de verkiezingsnederlaag, waarbij GroenLinks zes van de tien zetels verloor
Inderdaad een blamage. Maar wacht eens even: was Sap niet door de leden van GroenLinks aangewezen als lijsttrekker?
Beschadigen
Dan is het niet zo democratisch als een paar geitewollen-sokken-regenten haar eerst anoniem beschadigen en haar vervolgens wegsturen met het argument dat de toestand onhoudbaar is.
De partijleden staan aan de zijlijn en hun stem is kennelijk niet meer geldig zodra de aparatsjiks aan de top vinden dat het anders moet.
Tofik Dibi
De nederlaag van GroenLinks was vooral veroorzaakt door Tofik Dibi, die eerst deed of hij het volledig eens was met Sap, toen zich opstelde als concurrent-lijsttrekker, vervolgens werd weggevaagd in de interne verkiezingen door de veel populairdere Sap en uiteindelijk bleef zieken en ruziën.
Partijvoorzitter Heleen Weening had geen enkele greep op Dibi en het zou daarom fair zijn als Weening eerder dan Sap haar biezen had gepakt. Want wat deed Sap nu verkeerd? In alles zette ze de koers van haar gevierde voorganger Femke Halsema door.
Deal
De deal met het kabinet-Rutte over de missie naar Afghanistan was een uitvloeisel van een eerdere, door GroenLinks ingediende motie. Onder Halsema probeerde de partij al jarenlang openingen te zoeken met rechtse partijen om weg te komen uit de eeuwige oppositie.
Heel geleidelijk was GroenLinks bezig de PvdA rechts te passeren. Sap ging daarmee door en doordat Rutte-1 een minderheidskabinet was, kon ze nog eisen stellen ook.
Mokkend
De partijleden steunden, soms mokkend, die koers. Want het moest een keer van regeren komen. Niet alleen Sap, heel GroenLinks vergat echter dat de kiezers het niet begrepen. Die zagen GroenLinks nog altijd als een linkse partij. Daar kwam de miraculeuze opkomst van Samsom nog eens overheen. Massa's GroenLinks-kiezers zochten hun toevlucht tot de PvdA.
Inmiddels is het Samsom die een opening zoekt naar rechts. Het aftreden van Sap moet hem te denken geven. Een linkse partij kan niet straffeloos naar rechts zwenken.