door
Rik Kuethe
7 nov 2012
Obama's aanvaardingsspeech was een oratorisch kunststukje
Het is de Amerikaanse president gelukt een tweede termijn in de wacht te slepen. Maar de verdeeldheid in het Congres blijft bestaan
Toen Barack Obama vier jaar geleden na zijn overwinning op John McCain welhaast messiaanse kwaliteiten werden toegedicht, waarschuwde de president voor het gevaar van verwachtingen die als hoogspanningskabels ver boven de aarde zijn aangebracht.
Misschien, zo zei hij, zou hij pas in de tweede termijn iets kunnen veranderen.
Door een onverwacht sterk optreden van zijn Republikeinse rivaal Mitt Romney werd het deze herfst twijfelachtig of het electoraat Obama nog vier jaar in het Witte Huis zou gunnen.
Maar met een ruime marge is het Obama gelukt om die tweede termijn in de wacht te slepen.
Waardering
Waar de kiezersgunst vaak slijtage vertoont als het om waardering voor de machthebbers gaat, hebben de Democraten het verrassend goed gedaan, want hun kleine meerderheid in de Senaat bleef behouden.
Obama zal echter, zoals sinds 2010 al het geval is, met een gespleten Congres moeten werken, want het Huis van Afgevaardigden blijft in de handen van de Republikeinen.
Blanke kiezers
Bijna 70 procent van de blanke kiezers heeft op de Republikeinen gestemd. Die hebben een levensgroot demografisch probleem, want Amerika wordt met het jaar minder blank. Onder de grootste minderheid, die der Latino’s, is het Republikeinse element vrijwel non-existent.
Wellicht leidt deze wetenschap ertoe dat het Republikeinse leiderschap in het Congres zich bereidwilliger toont om met Obama een hoogst noozakelijke nieuwe immigratiewet in de steigers te zetten. Zij kunnen het zich domweg niet langer veroorloven om aan de belangen van de latinogroep (voor liberalisering van de immigratie) voorbij te gaan.
Kunststukje
Zijn aanvaardingsspeech in Chicago was een oratorisch kunststukje.
Anders dan vaak wordt gedacht, is het redenaarstalent een belangrijk wapen in de mond van de president.