door
Robert Stiphout
23 nov 2012
Teeven heeft moeite de burgemeesters in het gareel te houden (foto ANP)
Met het toestaan van de illegalenopvang door gemeenten introduceert het kabinet de gedoogcultuur in het vreemdelingenbeleid. Onnodig: als wetten gewoon worden toegepast, zijn tentenkampen overbodig
Ineens heeft Nederland er een nieuwe groep illegalen bij: de onuitzetbaren. Het zijn de uitgeprocedeerde asielzoekers die, in plaats van terug te keren naar hun land van herkomst, een tentenkamp opslaan - zoals in Amsterdam en Den Haag - in de hoop te mogen blijven.
Eigenlijk zou het kabinet de gemeenten die de tentenkampen of andere opvang toestaan, terecht moeten wijzen. Ze dwarsbomen het landelijk asielbeleid. Maar in plaats daarvan lijkt staatssecretaris van Veiligheid en Justitie Fred Teeven (VVD) de gemeentelijke opvang te vergoelijken. Burgemeesters moeten de openbare orde handhaven, zei Teeven in de Tweede Kamer.
Buitenschuldverklaring
Door de uitgeprocedeerde asielzoekers, hun belangenbehartigers en de gemeenten die opvang verzorgen, wordt nu gedaan alsof er geen andere keuze is. Uitgeprocedeerden bevinden zich tussen wal en schip - ze voldoen niet aan de criteria voor verblijf en hun land van herkomst wil ze niet meer terug. Vandaar: onuitzetbaren.
Maar zo onuitzetbaar zijn ze niet. Wie meewerkt aan terugkeer, door identiteit en land van herkomst op te geven, kan in de regel identiteitspapieren krijgen en terugkeren. Voor de kleine groep die echt niet terugkan doordat het land van herkomst niet meewerkt - Irak bijvoorbeeld - is er de buitenschuldverklaring. Deze uitgeprocedeerden mogen alsnog legaal blijven; niet in tenten maar in asielzoekerscentra.
Ontwikkelingshulp
Met het toestaan van de opvang door gemeenten introduceert het kabinet een typisch Nederlands verschijnsel in het vreemdelingenbeleid: het gedogen. In plaats van te gedogen zou Den Haag ervoor moeten zorgen dat de op democratische wijze tot stand gekomen wetten worden toegepast. Dan zijn er ook geen tentenkampen nodig.
Om te voorkomen dat het aantal buitenschuldverklaringen uitgroeit tot een nieuw generaal pardon, zou de Nederlandse regering herkomstlanden desnoods moeten dwingen hun eigen burgers terug te nemen. Stop bijvoorbeeld in Irak de ontwikkelingshulp die Nederland via de Europese Unie geeft.