door
Liesbeth Wytzes
23 nov 2012
Twee spelende peuters in Amsterdam (foto ANP)
Back in the day, toen ik een peuter was, heel erg lang geleden dus, deden wij dingen met de buurjongetjes die nu als seksspelletjes zouden worden beschouwd. Daar wisten onze ouders natuurlijk niets van.
Aangezien de hele wereld die zich onder de kleding bevindt – in die dagen dikke maillots die kriebelden en schotse rokjes – ons buitengewoon intrigeerde, vonden we het leuk soms eens wat uit te trekken en aan elkaar te laten zien. Een heel vroege anatomische les, zonder snijwerk. Later begrepen we dat dat eufemistisch ‘doktertje spelen’ werd genoemd.
Nieuwsgierig
Het was natuurlijk totaal onschuldig en betekende niets, behalve dat we nieuwsgierig waren. Met seks en libido en dat soort zaken had het niets te maken, want daar hadden we geen weet van, zeker niet hoe dat nu precies zat met de voortplanting en waar kindertjes vandaan komen. Dat werd ons op een bepaald moment (veel later) door onze ouders verteld. Wij leefden in een heerlijke, onbezorgde kinderwereld.
Hoe anders is dat nu, in een samenleving die zo langzamerhand totaal geseksualiseerd is. Overal zien we kinderlokkers en pedofielen, je kunt geen tien minuten op straat lopen of je ziet een reclame met seksueel suggestieve handelingen. Zelfs het tv-spotje voor halvarine Lätta, toch een onschuldig, zij het brak en chemisch smeersel, wordt gebracht alsof het een glijmiddel is. Soms zie je op tv filmpjes of foto’s van heel jonge kindertjes die bloot op het strand rennen met geblurde lichaamsdelen. Dat slaat toch helemaal nergens op? Zo wordt iedereen alleen maar wantrouwend en achterdochtig. Je kijkt juist extra naar dat wat je niet mag zien.
Sekskleuter
Zelfs een vierjarige, met normale belangstelling en nieuwsgierigheid, is al suspect. Op de Rotterdamse Albert Plesmanschool is grote opschudding ontstaan nadat een vierjarige peuter op het schoolplein zich had bezondigd aan wat de woordvoerder van de school ‘bezig met ontdekken’ noemt. Er is dus geen sprake van seksuele aberraties of een verkrachting in de zandbak, maar van ‘betasting’.
Volgens een groep ouders is er meteen sprake van een dader en een slachtoffer: de laatste lijdt nu aan een ‘ernstig trauma’ en het vierjarige jonge onderzoekertje is naar een andere school gestuurd, wat me ook wel een tamelijk traumatische ervaring lijkt. Bovendien heeft het er alle schijn van dat een onbeduidend akkefietje door de overdreven bezorgdheid van ouders, is opgeklopt tot een majeur incident. Alsof de stad geteisterd wordt door een loslopende sekspeuter.
Wat vreemd en ook jammer dat we zo de hele tijd bezig zijn met seks, en toch helemaal niet meer weten wat normaal is en wat niet. Wat dat jongetje deed, lijkt me nou niet echt iets om grote bataljons hulpverlening, maatschappelijk werk en jeugdzorg bij te halen, maar lijkt geheel binnen de grenzen van wat normaal en acceptabel is te vallen. De reactie van de hysterische ouders zegt dan ook meer over hun ideeën over seksualiteit dan over dat jongetje.