Volgens Albayraks is er geen scheuring binnen de PvdA (beeld: Pauw & Witteman)
Het begon gisteravond bij Pauw & Witteman meteen verkeerd, toen PvdA’er Nebahat Albayrak vertelde dat ze niet bij een belangrijk debat – over haar beleid als staatssecretaris Justitie – was geweest in de Tweede Kamer. Ze was namelijk ‘even plassen’.
Het zal wel onwijs tuttig zijn, maar die mededeling valt wat mij betreft onder de noemer too much information. Kromme tenen dus.
Albayrak wil fractievoorzitter worden van haar partij en kwam zich dus presenteren bij Pauw & Witteman.
Smaakverschil
Maar goed, dit kon nog een misser zijn, of een smaakverschil natuurlijk. Alleen werd het niet beter. Eerder slechter.
Ik zal nooit PvdA stemmen, die partij is me wezensvreemd, maar ik gun ze een goede, aansprekende fractievoorzitter en waarom dan niet eens een vrouw van Turkse afkomst? Bovendien kun je moeilijk anders dan respect hebben voor iemand als Albayrak, die het toch ver heeft geschopt.
Kind van een steigerbouwer en nu al jaren prominent in haar partij - dat is geen sociale stijging, dat is een sociale raketlancering.
Slaafs
Alleen, hoe kan deze vrouw zich nu gedragen alsof ze nooit eerder heeft gediscussieerd?
Waar politici eerder door elkaar werden afgeslacht, worden ze nu in de eerste ronde al onderuitgehaald door televisiepresentatoren die lang niet meer zo slaafs doen als ze wel werd verweten.
Ik kan me goed voorstellen dat Martijn van Dam zachtjes huilend de opname van De wereld draait door verliet.
Handgebaren
Eerst riep Albayrak vol bravoure, met veel wegwerpgebaren, dat ze Geert Wilders makkelijk aankan – dat is kennelijk de grote vuurproef. Vervolgens werd ze beurtelings door Paul Witteman en een zwaar geïrriteerde Jeroen Pauw in de hoek gezet.
Over haar geslacht en afkomst mocht het niet gaan, dat wekte grote kribbigheid op. Dat is dan seksistisch. Maar een vrouwelijke premier, hmm ja, dat leek haar wel wat. Dat is dan niet seksistisch?
Agenda
Ze wil de economie uit het slop trekken en Nederland weer opgewekt aan het werk helpen, maar een minuut later zei ze dat niemand nog wist wat haar agenda was.
Veel treurnis over het ‘zelfvertrouwen’ van de partij, dat zo jammerlijk is zoekgeraakt. En weer veel van dat lege gebazel over ‘binden’, ‘mensen laten schitteren’, de ‘wilde frisheid van Martijn van Dam’, iiiek, en die vreselijke dooddoener dat het nooit over de inhoud gaat.
Dat zeggen politici altijd als het ergens over gaat dat ze niet bevalt of waar ze niets van weten.
Rode neuzen
Het was maar goed dat het niet over de inhoud ging, want het is moeilijk discussiëren over iets dat er helemaal niet blijkt te zijn. De scheuring in de partij, tussen links light en links links, blijkt er ook helemaal niet te zijn. In Albayraks visie wijzen alle rode neuzen ferm dezelfde kant op.
Nou, dacht ik toen Albayrak haar stuntelende zegje had gedaan, het zou mij verbazen als die het gaat worden.
Verongelijkt, gespannen, humorloos - aan wie deed ze me toch denken?