door
Oene van der Wal
17 mrt 2012
Nederlanders die met een groepje eten, delen de rekening meestal in gelijke delen
Het is altijd een wat vreemd tafereel na afloop van een etentje in een Duits restaurant. De kelner komt met de rekening er gaat dan omstandig per persoon uitrekenen wat er betaald moet worden. Wat had u? vraagt hij aan iedereen. Tot achter de komma wordt vervolgens vastgesteld wie wat gegeten en gedronken heeft.
Gescheiden afgerekend
Je ziet het bij ‘arme’ studenten, maar ook bij ouderen die elkaar duidelijk al langer kennen. En niet alleen bij een restaurantbezoek. Ook twee cappuccino’s in een café worden vaak al gescheiden afgerekend.
Als je voor het eerst de vraag ‘zusammen oder getrennt?’ (samen of apart betalen?) hoort, komt het wat benepen en krenterig over. Je denkt ook: zie ik soms zo uit alsof ik niet de hele rekening kan betalen? Maar in de Duitse horeca is het heel normaal dat een ieder apart betaalt.
Gniffelen
Nederlanders moeten er onderling altijd een beetje om gniffelen. Je hoort vaak dat ‘ieder voor zich betalen’ typisch Nederlands is maar die Duitsers zijn veel erger, zei een landgenoot laatst. Going Dutch zou eigenlijk Going Deutsch moeten zijn, concludeerden we.
Nederlanders die met een groepje eten, delen de rekening meestal in gelijke delen. Als je echt veel minder heb geconsumeerd wordt het onderling geregeld. Of je verrekent het bij een latere gelegenheid weer.
Twee biertjes
Bij een kleine rekening – zoals twee biertjes – betalen Nederlanders vaak om en om de volledige bon. ‘Doe jij de volgende keer maar’, zegt dan degene die de rekening op zich neemt.
Iemand die apart wil afrekenen en daarbij ook nog eens op de eurocent (die heb je in Duitsland helaas nog) nauwkeurig, laat eigenlijk blijken het samenzijn maar zo-zo te hebben gevonden, toch? Of geeft het juist aan dat de ander niet van je wil ‘profiteren’? Is het om misverstanden te voorkomen?
Treurig eigenlijk
In het restaurant van de Bondsdag interviewde ik eens het parlementslid Sahra Wagenknecht (Die Linke), met haar bezoldiging bepaald geen onbemiddelde vrouw. Na afloop kwam een ober vragen hoe ze onze thee wilde betalen. ‘Getrennt’, apart, antwoordde ze.
Daar had ik even niet op gerekend. Ik dacht eerst: jeetje wat is zij op de penning, treurig eigenlijk. Maar later bedacht ik dat het een daad van zuiverheid kon zijn geweest om niet voor een journalist te betalen. Toen had ik er ook meer begrip voor.
Onhartelijk
Hebben we ook apart afgerekend? Nee. Want op het moment zelf vond ik het dermate gênant dat ik de hele rekening heb betaald. Mevrouw Wagenknecht accepteerde dat, wat ik ook weer raar vond. Onhartelijk op zijn minst. En beneden haar stand.
Maar er is nu eenmaal niet voor niets een Duits gezegde dat luidt: ‘Bij geld houdt de vriendschap op’.