Miljoenen pelgrims bezoeken jaarlijks Mekka
Laten we bij het begin beginnen. Wat waren de tekenen en voorzeggingen van het profeetschap van Mohammed? Hoe dachten de samenstellers van de islam hierover?
Na de dood van zijn ouders en grootvader werd Mohammed verzorgd en opgevoed door zijn oom Aboe Talib. In deze periode ondernam Aboe Talib een reis naar Syrië. Hij nam Mohammed mee.
Onderweg ontmoetten zij een monnik genaamd Bahira. Deze monnik stelde Mohammed - toen nog een jongetje - enkele vragen. De vragen gingen over hoe hij sliep en zijn lichamelijke en geestelijke gesteldheid.
Openbaringen
Daarna onderzocht de monnik Mohammeds rug en zag daar het zegel van profeetschap tussen Mohammeds schouders.
De laatste woorden van de monnik, die zich richtte tot de oom van Mohammed en daarmee tot alle moslims die daarna zouden worden geboren, openbaarden de politieke waarheid meer dan vele openbaringen in de Koran:
‘Neem je neef mee terug naar zijn land en pas op voor de joden, want bij Allah, als zij hem zien en over hem te weten komen wat ik weet dan zullen zij hem kwaad willen doen. Je neef wacht een grootste toekomst, dus breng hem snel naar huis.’
Samenzwering
Zo begon het verhaal van Mohammed en de joden. Dit verhaal werd niet verzonnen na de oprichting van de staat Israël. Het is een standaardverhaal over de profeet en behoort tot de oorspronkelijke stichtingsverhalen van de islam.
Het verhaal van de joodse samenzwering werd door de vroege moslims geconstrueerd. Zij ontwierpen de islam als een politieke en juridische religie.
Politieke islam
Het is een verhaal dat haat en wantrouwen jegens joden zonder aanziens des persoons cultiveert en sacraliseert. De vijand, de eeuwige vijand, werd hiermee aangewezen. Alle andere latere verhalen moesten de intensiteit, het samenzweringsgehalte en het smerige karakter van de eeuwige vijand (de jood) onthullen en onderbouwen.
Met de vlucht van Mohammed van Mekka naar Medina begint de politieke islam duidelijke contouren te krijgen. Voorafgaand aan deze verhuizing pleegde Mohammed onderhandelingen met de belangrijkste vertegenwoordigers van de stammen uit Medina: christenen, joden en polytheïsten.
Ze sloten een convenant: het contract (de constitutie van Medina) tussen Mohammed, de inwoners van Medina en de joden bevat voorbeelden van de grenzen die Mohammed trekt tussen vriend en vijand. De vijand zat op dat moment in Mekka, niet in Medina.
Gezag
De joden en christenen zagen in Mohammed een voortzetting van hun eigen traditie. Vooral de joden waren erg enthousiast over Mohammed. De profeet ontleende zijn juridische denken aan het jodendom.
Tegelijkertijd wilde hij reële politieke betekenis toekennen aan de verhalen uit het Oude Testament. Maar de joden stelden hem kritische vragen. Ze discussieerden vaak, waardoor Mohammeds gezag kon worden ondermijnd.
Het monotheïsme van Mohammed bouwde aanvankelijk voort op de verhalen van joden en christenen. Maar deze verhalen boden geen ruimte voor een politieke religie en ondermijnden de politieke ambitie van de nieuwe profeet. Hoe loste Mohammed dit probleem op?
Vervalst
Het Nieuwe Testament en de Thora zijn vervalst door christenen en joden. Dit was de verklaring van Mohammed over de andere twee monotheïstische religies. Ze zouden ‘tahrif’ (vervalsing of verdraaiing) hebben gepleegd volgens de Koranverzen 2:75, 4:46, en 5:13.
Toen hij voor de fundering van zijn juridische orde niets meer aan de joden had, brak hij definitief met ze. En daarmee met Jeruzalem als gebedsrichting.
Gaandeweg werden de grenzen tussen moslim en niet-moslim radicaler, blijkt uit de Koranverzen die betrekking hebben op joden.
Dhimmi's
In Soerat al-Maida staat: ‘Jullie die geloven! Neemt de joden en de christenen niet als medestanders. Zij zijn onderling medestanders. Wie van jullie zich als medestanders bij hen aansluit, die behoort bij hen. Allah wijst de mensen die onrecht plegen de goede richting niet.’ (5:51).
Terwijl eerder, in het convenant van Medina, de joden wel gelijk waren aan moslims. Maar later zou Mohammed een aparte en ongelijke status (als Dhimmi) voor de joden en christenen creëren.
Ziek
Na de dood van Mohammed mochten joden nog een tijdje als Dhimmi op het schiereiland Arabië wonen. Totdat Umar, de tweede kalief, van een 'Hadith' hoorde, die dit zou hebben verboden.
Tijdens zijn laatste dagen, toen Mohammed al ziek was, zou hij hebben gezegd: ‘Twee religies zullen niet voortbestaan in het schiereiland Arabië.’ De restanten van joden en christenen werden uit Arabië verjaagd. Er was slechts ruimte voor één religie: de islam.
Harde hand
Als politieke en militaire leider bestreed Mohammed concurrenten en twijfelaars met harde hand.
Wanneer bondgenoten, zoals de joden, kritische kanttekeningen plaatsten bij het beleid van Mohammed, durfde hij het aan een groot aantal kritische joden uit te moorden. De Qurayza-clan bijvoorbeeld. Andere joden, zoals de Nadir-clan, werden verdreven.
Het verhaal van Mohammed wordt dus vormgegeven door een samenzweringstheorie: de joden zouden hem, en daardoor de islam, kwaad willen doen. Wat moest er gebeuren met de joden in Medina?
Daarover vertel ik in een volgende blog.