De overvallers van de Haagse juwelier beschikten over vuurwapens
De moord op de Haagse juwelier is onvoldoende belicht in de meeste media. De media schreven en spraken slechts vanuit een oppervlakkig perspectief over de kwestie.
Alleen de Volkskrant heeft geprobeerd om dit drama vanuit andere perspectieven te bekijken. Zonder politieke correctheid onderzochten Volkskrant-journalisten Elsbeth Stoker en Anneke Stoffelen de moord op de Haagse juwelier: ‘Ziya B. is echt een kind van de Haagse Schilderswijk’.
Revolver
Ziya B. is een van de verdachten die wordt beschuldigd van medeplichtigheid aan de overval en de dood van juwelier Ruud Strattman.
Waar komt Ziya B. vandaan? Wie is hij? Daarnaar deden de journalisten van de Volkskrant diepgravend onderzoek: ‘“Mevrouw als u wapens wilt, regel ik het binnen vijf minuten. Een baby-uzi, een revolver, zeg maar wat u wilt.” Het is een druilerige doordeweekse middag in de Haagse Schilderswijk.’
Schrikbarend
Dat is toch schrikbarend! Wapenhandel in Nederland is kennelijk een succesvolle economische activiteit. Waarom kan de Nederlandse politie geen effectief beleid ontwikkelen ter bestrijding van wapenhandel?
Wapenhandel is een van de gevaarlijkste delicten, en bedreigt de staatsveiligheid. Want als iemand in Den Haag zo gemakkelijk aan wapens kan komen, dan is het ook voor een terrorist een fluitje van een cent om in Nederland wapens te bestellen.
Een terrorist hoeft voor het bestellen van een wapen niet eens naar het buitenland.
Politieke moorden
In ons land zijn al twee politieke moorden gepleegd met illegale wapens, vermoedelijk gekocht in Amsterdam of elders in Nederland. Ook in België kun je simpel aan een vuurwapen komen.
Moet de politie de wapenhandel niet in een regionaal samenwerkingsverband (met België, Duitsland en Frankrijk) bestrijden? De politie, maar ook de inlichtingendiensten, nemen de zaak tot nu toe lichtvaardig op. Er moet een sterk landelijk team worden gevormd ter bestrijding van wapenhandel. De Tweede Kamer moet de minister van Veiligheid en Justitie daartoe opdracht geven. Maar het belang van de zaak lijkt nog niet doorgedrongen tot de politici.
Sociaal aspect
De overval in Den Haag heeft ook een sociaal aspect, blijkt als de Volkskrant ons verder informeert over de achtergrond van de verdachten:
‘“Het was geen agressief type,” zegt Mohamed (21). Hij staat bij het groepje in de Koningstraat en kent Ziya van de Hofstad Mavo, waar hij twee klassen hoger zat. Toch is hij niet verbaasd over Ziya’s daad. “Ik woon in dat portiek daar. De ene buurjongen is een inbreker, de ander een hosselaar. Als je daar tussen opgroeit, leer je wel hoe je aan geld komt.” Mohamed heeft zelf van zijn zeventiende tot zijn negentiende vastgezeten voor een roofoverval. “Het is ook wel dom van die juwelier. Als er twee voor je neus staan met een wapen moet je gewoon je geld afgeven. Dan ga je je toch niet verzetten? Dan vraag je erom.”’
Getto
Dit is het beeld en de realiteit van een getto met alles erop en eraan. De gemeente Den Haag kan niet meer ontkennen dat ze een groot sociaal en cultureel probleem hebben in deze Haagse wijk.
Maar ook hier horen we van politici niet hoe ze dat willen aanpakken. Met zalvende woorden over de multiculturele samenleving zullen de problemen in dit soort getto’s niet worden opgelost. Daarvoor heeft Den Haag politieke moed en daadkracht nodig. Natuurlijk moet die politieke moed gepaard gaan met wijsheid.
Vijand
Wie zien deze ontspoorde jongeren als hun vijand? Hoe zijn ze in deze benarde positie terechtgekomen? Met verbazing zult u de verklaring van een van die jongeren lezen:
‘“Wat Mohameds vriend Abdullah betreft, is het de schuld van de gemeente. ‘Kijk naar mij. Ze geven mij geen uitkering. Dan moet ik wel stelen, beroven of dealen. Als ik geld nodig heb en ik zie iemand met een dure ketting, dan trek ik hem van zijn nek,” zegt hij zonder ironie. De suggestie dat hij kan werken voor zijn geld, wuift de 22-jarige weg. “Jongens zoals ik krijgen geen baan. Als een werkgever naar mijn cv vraagt, zeg ik: vraag die maar op bij justitie.”’
Vicieuze cirkel
Eigenlijk wordt hier beweerd dat de jeugdige delinquent niet aan de vicieuze cirkel van geweld en criminaliteit kan ontsnappen. Hij heeft gelijk voor zover het een baan betreft. Zou het geen taak voor de overheid zijn om concrete afspraken te maken met bedrijven bij het aannemen van dit soort jongeren? Ik betwijfel of de overheid zich voldoende inspant voor de reconciliatie van deze jongeren.
Het verhaal eindig ik met wellicht enige hoop op verandering: ‘“Abdullah – tainingspak, tatoeages in zijn nek en een jointje in de hand – heeft negen jaar “binnen gezeten voor van alles en nog wat”. Sinds hij weer buiten is, regelt hij zijn eigen zaakjes. “Ik heb een baan waarbij ik elke dag uitbetaald krijg,” zegt-ie terwijl hij een hand vol twintigjes uit zijn zak trekt. “En ik krijg kleren van de zaak.”’
Mengsel
Het wordt echt tijd om over multiculturele problemen te gaan denken in termen van beleid. De samenleving heeft geen behoefte meer aan een multicultureel debat, maar aan een uitvoerbaar en effectief beleid, aan daden van de overheid.
Wapenhandel, getto’s en multiculturele problemen vormen samen een explosief mengsel.