De islam, de moslims en Samira Bouchibti

Bouchibti verzet zich tegen het gepapmper van allochtonen en moslims

Regelmatig heb ik geroepen: ‘als er gematigde moslims zijn, waarom laten ze dan zo weinig van zich horen?’ Dikwijls heb ik gezegd dat voorgangers binnen de Marokkaanse gemeenschap hun verantwoordelijkheid eens moeten nemen en ‘hun’ mensen een spiegel voorhouden. De PvdA heb ik nogal eens opgeroepen niet plots te stoppen met de ‘verheffing van het volk’, wanneer het de islamitische achterban betreft.

Pamperen
Ik kan daarom niet anders dan verheugd zijn met de verschijning van het boek ‘De islam, de moslims en ik’, van publiciste en oud-Tweede Kamerlid (voor de PvdA) Samira Bouchibti. In dit moedige boek bepleit zij dat moslims de islam interpreteren naar onze tijd en omstandigheden en de Koran niet letterlijk nemen. En neemt zij afstand van het ‘pamperen’ van allochtonen en moslims door de PvdA.

Zo dienen vrouwen als gelijkwaardig te worden beschouwd en ongelovigen en homo’s niet naar het leven te worden gestaan. De gewoonste zaak van de wereld zult u met mij zeggen, maar niet in de islamitische wereld, vul ik dan maar aan, in de geest van Bouchibti’s boek. Want, zoals zij formuleert: ‘De islam zit achter tralies, wordt gevangen gehouden door onverdraagzame fanatici die waanideeën promoten’. En zet zelf velen achter tralies, zo vul ik dan maar aan.

Gescheiden ouders
Samira en haar moeder hebben zelf ondervonden wat het is om uit de (Marokkaanse) gemeenschap te worden gestoten, alleen maar omdat de wegen van haar vader en moeder zich scheidden. ‘Een vrouw zonder man is als een huis zonder dak’, luidt een belangrijk Marokkaans spreekwoord, zo tekent Bouchibti in haar schrijven op. ‘Liever dakloos dan uitzichtloos’, zou ik hierop antwoorden. ‘Verwijder het dak en je ziet de horizon!’ Precies zo is het gegaan met haar moeder.

Bouchibti gaat in haar boek in op heikele thema’s als uithuwelijking, de mythe van het maagdenvlies, polygamie en eerwraak. Maar doet ook praktische suggesties. Meer bemoeienis achter de voordeur. Geen bejaarde imams meer importeren. En, iets voorzichtiger geformuleerd: ‘Misschien moeten we importbruiden en –bruidegoms die de taal niet beheersen of nauwelijks een opleiding hebben genoten, niet meer tot ons land toelaten.’

Boekpresentatie
Ik begrijp haar aarzeling in dezen, want haar moeder had, indien dit idee destijds al was toegepast, hoogstwaarschijnlijk niet de vrijheid kunnen vinden die ze nu heeft gevonden. En Samira had dit boek dan niet geschreven.

Het was een bont gezelschap dat onlangs in het Haagse Dudok, tegenover het Binnenhof, bijeenkwam voor de presentatie van dit verlichte moslima-boek. Max van Weezel (Vrij Nederland), Hero Brinkman, voetbaljournaliste Barbara Barend, roestig breekijzer Pieter Storms en zijn suikertante Nina , vele anderen en natuurlijk Bouchibti’s familie, met als middelpunt haar moeder, aan wie ze het boek opdroeg.

Ontvangst boek
Maar belangrijker is hoe dit boek in de buitenwereld, in de ‘doelgroep’, wordt ontvangen. In het bijzonder door de gematigde moslims over wie Bouchibti zegt dat het er veel zijn. Tekenend voor de volwassenheid en groei van de islamitische gemeenschap in Nederland is hoe dit boek daar zal worden gezien. Want aan de toon kan het niet liggen.

‘Ik spreek me uit. Ik maak me sterk voor een mooie tolerante vredelievende islam. Een islam ingebed in de westerse maatschappij die mij dierbaar is en waarvan ik de regels niet alleen respecteer maar volmondig onderschrijf. Ik ben niet de eerste die deze zaken aankaart en als je het mij, met ons, eens bent, laat dan ook van je horen. Doorbreek de stilte.’

Amen! Of is dat vloeken in de moskee?