door
Paul Lieben
7 mei 2012
Onze politici hebben weinig tot niets geleerd van Fortuyn
'Ik zeg wat ik denk en ik doe wat ik zeg.' Ik zag onlangs op televisie Jan Marijnissen, die inging op deze quote van wijlen Pim Fortuyn. Volgens Marijnissen deugde het eerste deel van deze belofte niet en was het tweede deel wél nuttig voor de politiek.
Je moet volgens hem niet altijd zeggen wat je denkt, dat leidt tot ellende. Maar juist voor de politiek is deze invulling van Fortuyns credo vreemd, gevaarlijk en ongewenst.
Rampspoed
Want ga maar na: een politicus als Marijnissen gaat dus iets doen wat hij eerder wél gezegd heeft, maar niet gedacht. Met andere woorden: hij gaat iets doen tegen beter weten in, of zelfs zonder überhaupt gedacht te hebben. Dat is een recept voor rampspoed en niet de belofte van Fortuyn!
Zo hoorde of las je de laatste dagen wel meer vreemde reacties op het erfgoed van Fortuyn, bijvoorbeeld in de NRC VVD-fractievoorzitter Stef Blok: 'Ik voel mij erfgenaam van Pim Fortuyn'.
Een lachwekkende quote in de trant van een Amerikaanse presidentskandidaat die zich eens met Kennedy vergeleek en daarop vervolgens terecht werd terechtgewezen.
Wakker worden
Stef, wakker worden! Je bent geen erfgenaam van Pim Fortuyn! Het gaat er niet om wat jij voelt, maar wat de mensen en zijn volgelingen voelen - en die zien jou echt niet als een erfgenaam van Fortuyn, laat ik je even uit de droom helpen. Nog los van je stijve uitstraling en kleurloosheid, is het voorbeeld dat je aanhaalt om je erfenis veilig te stellen, namelijk nogal armetierig.
Zo zou je altijd de rozenkweker voor ogen hebben, die de eindjes nauwelijks aan elkaar kan knopen. Nou, die empathie voelen de keizers nooit als ze je zien optreden. Wil de armetierige rozenkweker die zich gesteund voelt door Blok zich bij mij melden?
Tippen
Blok vervolgt: 'Zijn stijl was niet de mijne'. Nee, daar kan hij inderdaad niet aan tippen. Wel heeft Fortuyn volgens de VVD-er laten zien 'hoe open de Nederlandse democratie is. Je hoeft geen lid te zijn van het old boys network om een partij op te richten'.
Hier slaat Blok een paar belangrijke stappen over. Want als de Nederlandse democratie zo open is als Blok beweert, waarom werd Fortuyn dan door de gevestigde politieke partijen geruisloos en roemloos afgeserveerd toen hij z'n diensten aanbood? Of moet je net zo kleurloos en volgzaam zijn als Blok om binnen te komen en door te dringen in de burelen van PvdA, CDA en VVD?
Baantjesjacht
De vraag stellen is hem beantwoorden. Fractiediscipline en baantjesjacht maken dat onze Kamerleden zich in allerlei bochten wringen om maar niet buiten de boot te vallen. Voor oorspronkelijke denkers is eigenlijk geen plaats, alleen voor volgers. Hoezo het volk vertegenwoordigen, zonder last en ruggespraak?
Als je Kamerleden met het mes op de keel zou vragen of ze diep in hun hart voorstander zijn van de miljardengaranties aan zuidelijke EU-landen, wat zouden ze dan antwoorden? Wederom: de vraag stellen is hem beantwoorden. Alleen hebben wij burgers, nadat er eenmaal is gestemd, het mes niet meer in handen: dat is in handen van de partijtopjes.
Daarom zeggen Kamerleden niet wat ze denken. Daarom zeggen ze ook niet wat ze denken dat goed is voor het land. Ze doen er het zwijgen toe omdat dat goed is voor henzelf. Voor de bv Kamerlid.
Goede punten
Ook Diederik Samsom maakt het bont: 'Ik vond Fortuyns ideeën verschrikkelijk.' Volgens hem school Fortuyns kracht in 'al dat kleutereske, datzelfde triomfalisme en die lolligheid, die je later bij het grote debat zou zien. Gecombineerd met snoeiharde discussietechnieken.'
Geen woord over de inhoud. Maar hoe kun je nu zonder goede punten aan te snijden een debat winnen? Samsom schetst het beeld van een nar. Maar narrig gedrag werd destijds slechts vertoond door Ad Melkert en Hans Dijkstal.
Lijfsbehoud
Uit de interviews rijst slechts het beeld dat onze politici weinig tot niets hebben geleerd van Fortuyn. Voor zover ze al iets hebben opgestoken, is dat vanwege lijfsbehoud; het komt niet uit het hart. En moeten we hun woorden, ook over Fortuyn, wel geloven, indachtig de opmerkingen van Jan Marijnissen, waarmee ik dit blog begon?
Volgens Marijnissen zeggen Nederlandse politici niet wat ze denken. En dat is juist het probleem. Want dit staat oplossingen in de weg. Het is dus een onwaarachtige schertsvertoning, daar aan het Binnenhof. En voor zover Fortuyn al een nar was: wel een die de waarheid sprak. En zijn woorden doen de kasteelheertjes, buiglakeitjes en bv-tjes Kamerlid op het Binnenhof nog altijd trillen.
In Pim Fortuyn – Ter herinnering 1948-2002 brengt de redactie van Elsevier in ruim 100 pagina's het turbulente leven van Pim Fortuyn in beeld. Bestel Ter herinnering: Pim Fortuyn