De politie houdt een alcoholcontrole onder pubers
26 miljoen euro wil VVD-minister van Volksgezondheid Edith Schippers gaan uitgeven aan gesprekken van huisartsen met pubers, zo lees ik op onze eigen Elseviersite. ‘Onderwerpen die aan bod mogen/moeten komen: te veel eten, te veel drinken, drugs, lastige ouders, vrienden en vriendinnen, verliefdheid.’
José van der Sman maakt terecht vakkundig gehakt van dit idiote plan waarin pubers en hun probleempjes gemedicaliseerd worden, iets dat ze zelf met hun leeftijdsgebonden hang naar drama zeker erg interessant vinden. Maar als er nou toch kennelijk nog geld over is - best verbazend in een tijd dat we allemaal als een gek moeten bezuinigen of meer belasting betalen - dan heb ik een veel beter idee. Laat ouders van pubers maar eens gratis naar de dokter gaan om daar wat steun en goede raad te krijgen.
Straattaal
En ik weet waarover ik het heb, want ik heb twee kinderen die net uit de puberteit zijn. Jaren duurde het en voor wie was het zwaar? Nou, vooral voor mij. Van de ene dag op de andere verandert zo’n kind van een lief, gehoorzaam en gezeglijk persoontje in een ontevreden, onvriendelijk kind dat onbegrijpelijke taal uitslaat (het boeiende fenomeen straattaal), en plotseling totaal onverantwoordelijke dingen doet. Dat je met geen stok thuis houdt en je niet vertelt waar hij/zij ’s avonds naar toe gaat en al helemaal niet hoe laat hij/zij weer thuis denkt te komen.
Bellen/pingen/appen heeft geen zin, die telefoon staat allang uit. Ik weet nog goed hoe ik een jaar of twee geleden vertederd naar mijn zoon en zijn vrienden zwaaide, toen ze gezellig ergens heen gingen. Wat leuk dat ze nog Fanta drinken, dacht ik. De flessen wodka die ze ook bij zich hadden, hielden ze handig buiten mijn zicht.
Ouwe tut
Waar je eerst gezellig over van alles kon praten, is contact uiterst moeizaam, je mening bespottelijk en je hele uiterlijk, doen en laten diep belachelijk. Gisteren was je een leuke hippe moeder, vandaag ben je een bespottelijke ouwe tut. Let me tell you: dat is voor een ouder, die natuurlijk zelf helemaal niet verandert, tamelijk lastig te begrijpen.
Je moet je heel snel aanpassen aan een andere situatie die elke dag zorgt voor totaal nieuwe uitdagingen. Ga je keihard tegen dat kind en z’n domme praatjes en wensen in? Geef je het juist ruimte en beheers je jezelf? Laat je het kind doen wat het wil? En als je wilt ingrijpen, hoe doe je dat dan? Eén verkeerde opmerking en de winst van weken is weg. Kan je weer opnieuw beginnen.
Iedereen loopt over van begrip voor die pubers, die zich ongelimiteerd kunnen misdragen, want het is allemaal de schuld van het grote lijden dat puberteit heet, alsof het een ziekte is. Er worden stapels boeken over de boeiende ontwikkelingen in hun brein geschreven.
En wie staan er oenig aan de kant? Hun ouders. Die moeten zich maar aanpassen en meebewegen of juist niet, en tasten jarenlang geheel in het duister. Pas als die puberteit voorbij is en het oorspronkelijke kind tevoorschijn komt, weten ze of ze überhaupt iets goed hebben gedaan. Lastige ouders? Kom op zeg. Lastige kinderen.
VVD-minister Edith Schippers wil dat alle pubers eenmalig een arts te spreken krijgen. Geldsmijterij: negen van de tien jongeren hebben geen hulp nodig, en al helemaal niet van de overheid
Lees ook het Elsevier-commentaar van José van der Sman: Schippers moet pubers niet problematiseren