Blog

Algemeen

Verdwijnen vakcentrale is voor werknemer niet erg

door Remko Nods 23 jun 2012

Jongerius en Klijnsma bij de presentatie van DNV
Jongerius en Klijnsma bij de presentatie van DNV

Flexwerkers en zzp’ers zitten overal. De kans is klein dat een briljante geest nog met een werkbare structuur op de proppen komt

Lang niet alle negentien vakbonden die zijn aangesloten bij de vakcentrale FNV zijn geporteerd van de aangekondigde oprichting van De Nieuwe Vakbeweging (DNV). Drie bonden haakten al af, waaronder vorige week ouderenbond ANBO.

Een stuk of negen bonden twijfelen nog, of stellen voorwaarden die onaanvaardbaar zijn voor de drie grootste voorstanders van de afbraak van FNV: FNV Bondgenoten, Abvakabo en FNV Bouw.

Zij eisen macht, geld – want de stakingskas raakt leeg – en ­solidariteit van de zestien kleinere bonden. Eisen die de kleine bonden niet zomaar inwilligen. Ze hebben minder leden, maar in de huidige structuur van de vakcentrale heeft een lid van de kleine bonden meer stemrecht dan een lid van de grote bonden.

Chaos
De chaos binnen FNV is hiermee compleet. De vakcentrale is niet langer spreekbuis van de vakbeweging. Daarmee ligt het centraal overleg over arbeidsvoorwaarden stil. Zelfs werkgeversclub VNO-NCW heeft er gemengde gevoelens bij. De negentien bonden gaan straks decentraal onderhandelen over cao’s, zonder richtlijnen van bovenaf. Dat maakt hun gedrag onvoorspelbaar.

FNV-voorzitter Agnes Jongerius slaagde er niet in om de partijen tot elkaar te brengen. Terwijl zij over een pensioenakkoord onderhandelde met werkgevers, zaagden de grote bonden de poten onder haar stoel vandaan. Als DNV er eenmaal is, stapt zij op.

Brokken
Ook Tweede Kamerlid Jetta Klijnsma (PvdA) kan de brokken niet lijmen. De belangentegenstellingen bleken te groot, net als het onderliggende probleem. In twee decennia verloor de vakbeweging veel leden, en groeide het aantal flexwerkers en zelfstandigen zonder personeel (zzp’ers).

Daarbij past geen sectorale vakbeweging meer, want flexwerkers en zzp’ers zitten overal. De kans is klein dat een briljante geest nog met een werkbare structuur op de proppen komt.

Groter is de kans dat de vakcentrale nog meer invloed verliest. Is dat erg? Niet per se voor de werknemers. In een sector waar relatief veel werknemers vakbondslid zijn, houdt de bond ook zonder centraal overleg wel zijn invloed.

Tags

zie ook

14 reacties

  • Dat moge zo zijn, maatschappelijk is het uiteenvallen van de vakbonden een veeg tegen. Het zal wellicht aan de liberale oogkleppen van Elsevier ontgaan, maar het is de samenleving zelf die we hier aan samenhang zien verliezen. Het precariaat rukt op, vermomd als 'flexwerker' of 'zzp'er'.

  • Het is een zegen dat de huidige vakbonden verdwijnen:

    1. Ze vertegenwoordigen nog geen 10% van de werknemers.
    2. Ze functioneren als springplank naar graaifuncties.
    3. Ze functioneren als werkgelegenheid op zichzelf (!)
    4. Ze komen niet op voor de belangen van werknemers getuige de overheidsingrepen die het inkomen van werknemers met 10% of meer aantasten en waartegen men GEEN actie onderneemt.
    5. Ze veroorzaken problemen op het gebied van pensioen door verplichte winkelnering via bedrijfspensioenfondsen.
    6. Ze veroorzaken werkloosheid en armoede onder 40+ mensen, als gevolg van het "eerlijke" afspiegelingsbeginsel komen nu met name mensen tussen 45 en 55 op straat te staan die NIET meer aan de bak komen.

  • De vakbonden hebben hetzelfde probleem als de PVDA. Ze zijn er vooral voor zichzelf en niet voor hun leden of kiezers. Er waren generaties waarin lidmaatschap van een vakbond vanzelfsprekend was, maar deze generatie gaat in een hard tempo met pensioen. Jongere generaties missen de toegevoegde waarde van vakbonden, sterker nog, vakbonden handelen totaal niet in hun belang, maar tegen hun belang in.
    De vakbonden blijven in hun zucht naar macht echter de ouderen pleasen, niet omdat ze de toekomst vormen, maar omdat dit de grootste groep is. Als deze groep van het toneel verdwijnt hoeven ze ook niet meer bij de jongeren aan te komen, die zijn ondertussen gewend hun eigen boontjes te doppen, misschien ook maar beter zo!

  • De gehele vakbeweging is - to op het bot - verdeeld. Al decennia fungeert de vakbond niet/niet in 1e instantie als bedoeld bij het ontstaan. Veel meer als 'n 'ook 'n vinger in de economische pap willen hebbend' instituut. Met soms vergaande arrogantie, c.q. machtswellust.

  • Tegenover de macht van de werkgever kunnen medewerkers maar twee zaken doen: naar een ander bedrijf verhuizen of zich gezamenlijk laten vertegenwoordigen door een vakbond. "Power corrupts, absolute power corrupts absolutely" geldt immers steeds vaker voor grote bedrijven en hun bonusbewuste management. Kortom macht wordt met de tegenmacht vakbond bestreden. Helaas krijgen laatstgenoemde organisaties een soortgelijke dynamiek, waar de belangen van de werknemers in naam bovenaan staat, maar waar in de praktijk het nodige aan schort (ook daar sluipt eenzelfde soort "corruption" in). Zeker als daar de politiek component van een gelieerde politieke partij nog bij komt. Toch is het jammer dat met het verdwijnen van krachtige vakbonden ook de belangen van werknemers steeds minder gehoor zullen vinden. Alleen in gezamenlijkheid staat men sterk...