Is het goud van Marianne Vos goed voor het nationale aanzien?
Lang is ons een prachtige sportzomer beloofd, maar voor Nederland was die heel lang aan de kille kant. De voetballers gingen roemloos ten onder in Oekraïne, de wielrenners wisten geen etappe te winnen in de Tour de France. Hoogtepunt was nog dat Arantxa Rus de derde ronde van Wimbledon haalde, waar ze vervolgens met 6-1, 6-2 van een onbeduidende Chinese verloor.
Chauvinisme
Gisteren viel er dan eindelijk wat te vieren: wielrenster Marianne Vos won goud op de weg. Dat moet zeker NOC*NSF deugd doen, want de sportkoepel bezweert dat Nederlands sportief succes goed is voor het nationale aanzien in de wereld.
Als je erover na gaat denken, is dat chauvinisme een beetje raar. Nederland is geen beter land geworden doordat Fanny Blankers-Koen erg hard kon lopen en Anton Geesink indruk maakte als judoka. Het is volstrekt toevallig dat uit de Nederlandse natie zulke sportieve reuzen opstonden. Eigenlijk is het ook een beetje kinderachtig om er trots op te zijn dat een landgenoot snel fietst.
Held
Maar goed, wij vinden het bijna allemaal wel leuk om als we in het buitenland zijn, de loftrompet te horen steken over vaderlandse voetbalhelden, van Johan Cruijff tot Wesley Sneijder. Het is een aangenaam gespreksonderwerp, prettiger dan ons euthanasiebeleid of onze prostituees.
Nu kun je in een Britse pub nog steeds fijn praten over Robin van Persie, zelfs al is de held van Highbury inmiddels getransformeerd in de sukkel van Charkov. Maar kun je daar ook een boeiend gesprek voeren over Dorian van Rijsselberghe, Marit Bouwmeester, Bas Verwijlen en andere Nederlandse medaillekandidaten?
Onbekenden
Nee, dat kan niet. Sterker nog: in een Nederlands café kun je over deze sporters al nauwelijks praten omdat ze voor het grote publiek grote onbekenden zijn.
Afgezien van voetbal excelleren Nederlanders vooral in sporten die internationaal niet erg meetellen. Als Lisa Westerhof en Lobke Berkhout straks met zeilen hun slag slaan, zul je als Nederlander in een Duitse Stube of op een Franse camping heus niet met extra warmte of respect worden begroet.
Glans
Soms kan een sporter zijn landje extra glans geven. Zoals Roger Federer dat deed met Zwitserland en Usain Bolt met Jamaica. Maar die vlieger gaat niet op voor een schermer of windsurfer.
En zo wil de ironie dat het bescheiden België met de wereldberoemde tennisgrootheid Kim Clijsters in de gelederen op meer aanzien in het buitenland kan bogen dan Nederland met al zijn beachvolleyballers, amazones en zeilers.