De opening van de Olympische Spelen was groots
Het is grijs hier in Londen en volgens de weersverwachtingen gaat het de komende dagen flink regenen. Door de drukte in de stad en vooral in het openbaar vervoer dreig je zo opgefokt te raken dat je de neiging voelt om zo nu en dan een Badr Hari-achtige doodsklap uit te delen.
En voordat de Olympische Spelen officieel geopend waren, was er al een diplomatieke rel omdat bij een wedstrijd van Noord-Koreaanse voetbalsters een Zuid-Koreaanse vlag werd vertoond.
Kracht
Er valt, kortom, een hoop te mopperen in Engeland. En dat gebeurt zeker. De befaamde Britse stiff upper lip zie je vaker in nostalgische series als Downton Abbey dan in de straten van Londen.
Maar de voorzitter van het organisatiecomité Sebastian Coe zei gisteravond in een roerende toespraak tijdens de spectaculaire, hoewel misschien iets te lange, openingsceremonie dat de Spelen de Britten een uitgelezen mogelijkheid bieden te laten zien wat hun kracht is.
Meeslepend
Dat was ook de rode draad in het spektakel van Danny Boyle, voorafgaand aan de parade van de, pff, 204 deelnemende landen. De regisseur, bekend van door de critici erg geprezen, maar tamelijk vervelende films als Trainspotting en Slumdog Millionaire, bracht meeslepend in beeld hoe Engeland de wereld heeft verrijkt.
Van de Industriële Revolutie tot James Bond, van Shakespeare tot de Beatles. Het was een ceremonie met een centrale gedachte.
Glimlach
Het was een groot genoegen om er gisteren bij te zijn in het gloednieuwe Olympisch Stadion. Het was haast een nog groter genoegen om er naar toe te wandelen.
Want Londen wordt deze weken opgefleurd door duizenden vrijwilligers die zoekende toeristen bijstaan. Met een vriendelijke benadering, met een hartelijke glimlach, met een unieke hoffelijkeid.
Medailles
Veel atleten liepen tijdens de ceremonie niet mee, omdat ze al snel aan de slag moeten. De Nederlandse zwemsters vandaag zelfs al. Zij moeten zorgen voor een van de zeventien medailles waarop chef de mission Maurits Hendriks steeds zegt te rekenen.
Dat zijn hoge verwachtingen. Maar als ook het niet lukt, valt er nog volop te genieten. Van Kim Clijsters en Roger Federer op Wimbledon, van de tweestrijd tussen de sprinters Usain Bolt en Yonah Blake en tussen de zwemmers Michael Phelps en Ryan Lochte, van Kobe Bryant en LeBron James in de Basketball Arena.
Het wordt vast prachtig.
Door Gerry van der List in Londen