Gary Lineker is duidelijk niet voor zijn taak toegerust
Hoe heette die kerel ook alweer die beweerde dat je wel levensmoe moet zijn als je moe bent van Londen? Anyway, hij zal vast niet de Olympische Spelen in zijn stad hebben meegemaakt, want die kunnen geestelijk en lichamelijk uitputtend zijn.
Buis
En dus ontstaat weleens de verleiding om je een avondje niet in de massa’s te begeven op drukke wegen naar basketballers, beachvolleyballers en boogschutters, maar voor de tv plaats te nemen.
Je rust pakken, dat is heel belangrijk, weten sporters. Bovendien kun je comfortabel op de bank voor de buis de Spelen, en eigenlijk alle gebeurtenissen in de wereld, meestal beter volgen dan ter plekke.
Schrikken
Het is wel even schrikken bij het volgen van de Britse verslaggeving. Zelfs op een alom gerespecteerde en geprezen kwaliteitszender als de BBC.
Zo is Gary Lineker als centrale presentator duidelijk niet voor zijn taak toegerust. De oud-speler van Spurs, die het bij het voetbalprogramma Match of the Day best aardig doet, wekt vaak de indruk niet helemaal te weten waar het om gaat.
Nationalistisch
Maar het irritantst is de zeer beperkte nationalistische blik van de Britten. Natuurlijk, chauvisme bestaat overal. Er zijn echter grenzen, zeker in de journalistiek, die hier toch wel overschreden dreigen te worden.
De berichtgeving is totaal gefixeerd op Britten. In Nederland denken ze misschien dat Ranomi Kromowidjojo de show heeft gestolen in het Aquatics Centre, maar hier gaat het alleen over Rebecca Adlington, een Britse zwemster die brons won.
Angstaanjagend
Verder jaagt het geschreeuw van de commentatoren bij een zege van een lid van Tiem DzjieBie (Team GB, de Britse ploeg) soms gewoonweg angst aan. Een interviewer bij het roeien barstte bijna in huilen uit toen zijn helden naast een medaille grepen.
Gelukkig wordt daar in de Engelse (kwaliteits)kranten ook over geklaagd. Een columnist vroeg zich ironisch af hoe het moet als Jezus nog eens terugkeert op aarde. Want alle mogelijke superlatieven en lofprijzingen zijn al gebruikt toen Jessica Ennis Superstar zaterdag in het Olympisch Stadion de zevenkamp won.
Brallen
Bij niet-Britten begint dit chauvinisme inmiddels erg op de zenuwen te werken. Ik betrapte me er zelf op dat ik in gejuich uitbarstte toen de Franse basketbalsters in de slotseconde van hun wedstrijd tegen de Britse collega’s de winnende driepunter scoorden.
Niet vanwege een liefde voor Frankrijk. Verre van dat. Maar omdat er toen even geen aanleiding bestond voor de Britten om te brallen en brullen over de grootheid van DzjieBie.