Geen medaille voor Willeboordse tijdens de Zomerspelen
‘Honderdduizend keer per dag denk ik aan mijn kans op goud,’ zei Bas Verwijlen vorige maand in een interview. Sinds hij zijn masker afzette in Beijing vier jaar geleden, heeft de Nederlandse schermer toegewerkt naar gisteren, de dag dat het allemaal moest gebeuren.
En het gebeurde niet. De vicewereldkampioen strandde al in de achtste finales. Jaren geestelijke en lichamelijke voorbereiding en dan binnen de korste keren door een zijdeur afgevoerd. Wat moet dat met een mens doen?
Ongeduldig
Zoals Verwijlen zijn er velen in Londen. Eergisteren zag ik in ExCel, een gigantisch tentoonstellings- en conferentiecentrum waar veel (vecht)sporten plaatshebben, judoka Elisabeth Willeboordse in actie. Vier jaar geleden won ze brons, nu wilde ze meer.
Maar ook met haar ging het mis. Niet omdat ze zwakker was dan haar tegenstander, maar omdat ze een tactische fout maakte. De rest van haar leven zal ze zich vermoedelijk blijven afvragen hoever ze was gekomen als ze niet zo ongeduldig en gretig was geweest.
Dramatisch
Jarenlange trainingen kunnen door een onbenullig iets teniet worden gedaan. Door een blessure bijvoorbeeld. Kort voor de Spelen liep hockeyster Willemijn Bos in een oefenwedstrijd een knieblessure op. Op het laatste moment moest ze het belangrijkste sportieve evenement ter wereld aan zich voorbij laten gaan.
Zo mogelijk nog dramatischer is de mist ingaan door een fout van een ander. Een klassiek voorbeeld is de 3.000 meter vrouwen op de Spelen van Los Angeles in 1984 waar de grote favoriet, en publiekslieveling, Mary Decker ten val werd gebracht werd door haar concurrente Zola Budd en goud kon vergeten.
Verslapen
En zowel treurig als bizar was het lot van Wim Esajas, de Surinaamse atleet die op de Olympische Spelen van Rome in 1960 helemaal niet aan de start verscheen. Hij zou zich verslapen hebben. De Surinamer werd het lachertje van de atletiekwereld en kreeg de bijnaam De Schone Slaper.
Later zou blijken dat Esajas ten onrechte was verteld dat zijn wedstrijd was verplaatst naar de middag. Wat een zeker eerherstel voor de arme atleet betekende. Maar anders dan Verwijlen heeft hij nooit op de Spelen kunnen laten zien wat hij in zijn mars had.