SP-leider Roemer polariseert langs klassenbegrippen
Het eerste lijsttrekkersdebat resulteerde in samenwerking. Wat? Ja, het was geen debat. Een politiek debat wordt gevoerd om verschillen duidelijk over het voetlicht te brengen. De middenpartijen hebben besloten om met elkaar te gaan samenwerken.
D66, CDA en PvdA willen eigenlijk met de VVD een kabinet vormen. Zo werd het debat door velen ervaren. Geen winnaar, ook geen verliezer.
Er waren verschillen, maar ze zijn overbrugbaar. Is dat erg? De politiek moet handelen conform de economische realiteit. Deze realiteit wil dat politici beleidsmatige zekerheid scheppen in een tijd van onzekerheid.
Er moet een kabinet komen dat op brede steun in de Kamer kan rekenen. Daarnaast moet dat kabinet de noodzakelijke maatregelen nemen om de staatsfinanciën op orde te brengen. Traditioneel zoekt de Nederlandse politiek onder deze omstandigheden, namelijk die van een internationale crisis, naar eenheid in het midden.
Polarisatie
De parlementaire democratie is tijdens een crisis niet gebaat bij onverzoenbare vormen van polarisatie. Zie hoe de Grieken eensgezindheid hebben opgezocht in het politieke midden.
De middenpartijen PvdA en CDA zijn niet in de positie om echt te polariseren. Als de peilingen uitkomen, zijn deze partijen de verliezers van deze verkiezingen. Daarom kiezen ze voor een andere strategie: wij geven u de zekerheid, wij zijn bereid om over onze schaduw heen te springen.
Daarmee zeggen ze dat de anderen niet bereid zijn om over hun schaduw heen te springen. Het politieke verschil ligt dus besloten in de bereidheid om compromissen aan te gaan uit naam van het algemeen belang.
Scherpte
Wat in het debat scherp naar voren kwam, was het ontbreken van scherpte over de aard van de problemen. De Socialistische Partij wil Nederland polariseren langs de moderne klassenbegrippen: uitkeringsgerechtigden en werkenden.
Vroeger ging het om arbeiders en kapitalisten. Die arbeiders zijn nu moeilijk te vinden en als ze een baan hebben, zijn ze juist blij met de middenpartijen die hun baan willen veiligstellen.
Maar de burgers die van de staat van afhankelijk zijn, worden juist aangemoedigd om op de socialisten te stemmen, omdat zij en niet anderen bereid zijn tot het uiterste te gaan om de staat als uitkeringsmachine te beschermen tegen de middenpartijen.
Behoeftigen
De SP vond ook een nieuwe categorie behoeftigen: de zorgzoekers. Mensen die om uiteenlopende redenen afhankelijk zijn geworden van het zorgsysteem. Het gaat hier niet alleen om zieken. Zorg behelst veel meer dan traditionele vormen van ziekte, oftewel fysieke ellende. Om een en ander te verhelderen, moeten we kijken naar de cijfers, naar de realiteit.
Weekblad Elsevier heeft recentelijk in een uitvoerig artikel aan de hand van harde cijfers de overheidsuitgaven geanalyseerd. Hoeveel kost het Nederlandse zorgsysteem? In totaal werd in het jaar 2000 46,9 miljard euro uitgegeven aan de gezondheidszorg. Maar deze zorg dijde uit: ziekenhuizenkosten, aanpassing van bejaardentehuizen, et cetera.
Daarom kost de gezondheidszorg in 2011 90 miljard euro - een enorme stijging in tien jaar tijd. Niet alles wordt door de overheid opgebracht. Maar het grootste gedeelte van die kosten wel: 74,5 miljard euro. En de overheid heeft geen geld: het is belastinggeld.
Onderwijs
De overheid geeft 31 miljard euro uit aan onderwijs en cultuur, dat is minder dan de helft van wat naar de zorg gaat! Wie alleen in het bestrijden van ziekte en ongemak investeert en onderwijs en innovatie verwaarloost, zal in de toekomst weinig capaciteiten hebben om het zorgsysteem in stand te houden.
Welk effect heeft het zorgsysteem op de gewone huishouding? Iemand die een brutosalaris van 48.750 euro heeft, betaalt per jaar bijna 11.436 euro aan de gezondheidszorg.
De vergelijking met andere Europese landen in Elsevier gaf een schrikbarend beeld van dure, steeds uitdijende gezondheidszorg. De zorguitgaven van Nederland bedragen 12 procent van het bruto binnenlands product (alles wat burgers en bedrijven in een jaar verdienen) terwijl dat in Duitsland rond 11,6 procent is. Nederland heeft het duurste zorgsysteem in Europa. Dat moet toch iedereen aan het denken zetten.
Controle
Ik ben voor een collectief zorgsysteem. Zieken en ouderen moeten goed worden verzorgd. Tegelijkertijd moeten de zorgkosten onder controle worden gebracht.
De socialisten hebben de vorige polarisatie - langs klassenbegrippen - verloren. Nu polariseren ze de gezondheidszorg. De socialistische heilstaat zal voornamelijk bestaan uit goeddraaiende ziekenhuizen. De middenpartijen moeten met verstandige ideeën komen voor het behoud van een beschaafd en humaan zorgsysteem.
De politieke debatten zouden moeten gaan over de harde cijfers en echte oplossingen voor de oplopende zorgkosten. Maar als zondag Mark Rutte, Geert Wilders en Emile Roemer de arena betreden, zal het over een andere zorg gaan: Europa en de eurozone.
De socialisten! Vrijheid en rede moeten het socialistische Heilsziekenhuis verpletteren. Het socialistische Heilsziekenhuis drijft op utopische fantasieën.