Ranomi Kromowidjojo draagt de Nederlandse vlag bij de eindceremonie van de Spelen van 2012
Het feest is afgelopen. Met een muzikaal spektakel zetten de Britten gisteravond een punt achter de grootste show op aarde.
Circus
Misschien komt de kater binnenkort. De kloof tussen geschatte kosten en werkelijke kosten is bij dit soort evenementen altijd aanzienlijk. Mind the gap.
Inmiddels lijken de kosten te zijn opgelopen tot ruim 9 miljard Britse pond, drie keer zoveel als aanvankelijk begroot. Dat is een hoop geld, zeker in economisch zware tijden.
En het is de vraag of bijvoorbeeld de enorme investeringen in Stratford, de achterstandswijk waar het Olympisch Park is gevestigd, uiteindelijk een vitale buurt opleveren als het olympisch circus is vertrokken.
Vlekkeloos
Maar voorlopig hebben de Britten alle reden om trots te zijn. Op hun 65 medailles, die soms aanleiding gaven tot hysterisch chauvinistische, hoewel verder vrij onschuldige taferelen.
Maar vooral op hun organiserend vermogen. Afgezien van, tot grote ergernis aanleiding gevende, lege plekken op de tribunes door een structurele fout in het aanbod van kaarten, verliep alles praktisch vlekkeloos. Met behulp van vriendelijke militairen werden eventuele veiligheidsrisico’s bezworen, het openbaar vervoer bezweek niet onder de massale drukte.
Hartelijk
Bovendien hing in London een moeilijk te vatten, maar reëel voelbare warme, hartelijke sfeer. Mede door de inzet van tienduizenden vrijwilligers die de bezoekers de indruk gaven dat ze zeer welkom waren.
En dan waren er natuurlijk de, in de stadions en op de televisie uitstekend bekeken, sportieve prestaties op hoog niveau. Met oude en nieuwe olympische helden en wereldrecords. En met twintig medailles voor Nederland, vier meer dan in Beijing vier jaar geleden.
Genoegen
Voor de Nederlandse televisiekijkers zal het, ondanks Mart Smeets, vast een genoegen zijn geweest om al het moois van de Olympische Spelen op de buis te volgen. Voor de aanwezigen in Londen was het in elk geval geweldig om het mee te mogen maken.