In de documentaire Tussen Bitch en Bambi praten jonge hoogopgeleide vrouwen over hun zoektocht naar een man
Een week geleden keek ik naar de documentaire Tussen Bitch en Bambi (nare titel), en nog denk ik eraan. Wat dat betreft was het een goede documentaire. Daarin volgden we een handvol vrouwen van 19 tot 40 jaar, die allemaal hadden gestudeerd of althans nog iets hadden bijgeleerd na de middelbare school, en allemaal waren ze single en op zoek. Veel smakeloos gepraat over rammelende eierstokken.
Nu is deze problematiek bepaald niet nieuw, want al jaren horen we geklaag en gesteun uit de dameshoek, ze willen zo graag en het lukt maar niet. Nu wil ik die problemen absoluut niet geringschatten, want het leven alleen kan eenzaam zijn en als je 35 bent en kinderen wilt, heb je het soms moeilijk. Deze vrouwen waren niet lelijk en hadden leuk werk. Dus waarom ging het nou niet?
Overschatting
Zou het misschien toch een beetje zo zijn dat deze meisjes zichzelf en hun assets zwaar overschatten? Omdat ze uit de generatie komen waarin alles wat je doet als vrouw, goed is? Ik heb er eerder over geschreven, maar vrouwen vinden zichzelf en elkaar gewoon altijd keigoed. Als ze stoppen met werken omdat ze het niet aankunnen, is het goed dat ze voor zichzelf kiezen. Gaan ze tachtig uur per week werken, dan is het goed dat ze zichzelf ontwikkelen. En zo gaat het door. Dat lijkt me niet echt goed voor het karakter.
Deze vrouwen zeggen allemaal wat je altijd hoort van zulke vrouwen. Gezellig op een loungebank, glas muntthee erbij, King Louie-jurkje aan en daar gaan ze. We zijn te sterk, te onafhankelijk, te zelfstandig, we kunnen onze kwetsbare kanten niet laten zien en die hebben we heus wel! We hebben een eigen huis en een carrière en een auto en geen man nodig en dat vinden die mannen eng.
Niet zo bijzonder
Ik denk, oké, ze hebben een baan, maar heel gewone banen. Als je nou Christine Lagarde bent, de baas van het IMF, en klaagt dat mannen je intimiderend vinden, dat snap ik. Maar van iemand met een gemiddelde kantoorbaan gaat echt geen afschrikwekkende werking uit. Dus dat lijkt me een fabeltje. En waar dat 'sterke' van vrouwen waar ze het altijd over hebben, uit moet blijken, blijft ook een raadsel. De meeste vrouwen zijn helemaal niet zo sterk, althans net als alle mensen in sommige opzichten wel en in andere niet.
Een van de opgevoerde dames wilde alleen maar ‘een man met een plan’. Je kon zien hoe blij ze was met deze vondst. Die man moest haar elke dag weer verrassen met een spannend voorstel in de trant van: meid, we gaan naar Parijs. Ja, daar wilde ze wel voor gaan. Het was totaal onduidelijk wat zij daartegenover stelde, anders dan haar verpletterende zijn en wezen. Ik denk, als je zo graag zulke dingen wilt doen, onderneem ze dan zelf en wacht niet tot een man iets komt voorstellen. Een andere had een eerste date met een aantrekkelijke man, maar o la la, die man was te zenuwachtig! Niet goed! Weg ermee! Het lijkt me pas raar als die man níet zenuwachtig was geweest voor zo’n eerste ontmoeting.
Veel praatjes, hoge eisen, en zelf middelmatig zijn? Tsja, misschien maak je het jezelf dan erg moeilijk. Ik denk dat deze vrouwen eens heel, heel goed in de spiegel moeten kijken en dan niet of hun mascara is uitgelopen van al dat eenzame wenen, maar of ze zelf wel voldoende te bieden hebben en interessant genoeg zijn.
Promo: Tussen Bitch en Bambi
'Zo heb je het zeer luide praten en lachen van vooral jongere vrouwen, tegen elkaar of, erger nog, in een mobieltje. Ik snap wel dat ze daarmee hun onzekerheid willen verbergen, maar het wekt alleen maar wrevel op. En zoveel valt er nu ook weer niet te lachen dames, we zitten in een recessie.'
Liesbeth Wytzes blogt over 'Wat vrouwen nooit, nooit moeten doen'