door
Leon de Winter
24 aug 2012
Nachtelijk Texas (foto van Mike Mezeul via Spaceweather.com)
Mensen, mensen, mensen - ik dacht dat een heel klein beetje tegengas in de berichtgeving over Badr Hari geen kwaad kon, maar wat er vervolgens gebeurde, had ik niet verwacht, noch beoogd.
Ik schreef dat Badr een parel voor de samenleving KON zijn, niet dat hij dat was. Maar sommige journalisten kunnen niet zo goed lezen, dus die opmerking zonder de essentiële toevoeging 'kon' ging zingend rond. Onzin was dat, maar de schade was al aangericht.
Die aardige Liesbeth Wytzes, wier stukken ik altijd zo leuk vind, ging op deze site ook lekker tekeer tegen mij, alsmede honderden (laat ik ze maar zo noemen) reactoren. Ik zal, als ik het over geweld, situationeel geweld, crimineel geweld, puberaal geweld, cultureel geweld, en alle varianten daarop wil hebben, alleen op mijn eigen website schrijven. Dus, lieve lezers, ik weet waar mijn plek is.
Onderweg
Ik ben onderweg in Amerika. De Republikeinse Conventie komt eraan, en ik zal daarover berichten. Wat er in de hoofdzaal gebeurt, kunt u op televisie en in de kranten meemaken, maar ik wil ook het gedoe eromheen zien en beleven. Ik zal daarvan dagelijks verslag doen op mijn site Het Vrije Westen.
Ik ben eind juli in Texas aan de reis begonnen en dwars door die staat naar Oklahoma gereden. Daarna door New Mexico en Colorado. De directe confrontatie met de armoede op het platteland was schokkend.
Ik kwam door dorpen die grotendeels uitgestorven waren, waar de helft van Main Street leeg en vervallen was, waar één op de vier mensen een ernstige vorm van overgewicht had, waar verval en verloedering als het ware in de lucht hingen...
Maar anders dan de dorpen stonden de steden grotendeels in bloei, ook de binnensteden van San Antonio, Austin, Tulsa, Santa Fe, Denver.
South Padre Island
De reis begon aan de grens met Mexico, in het uiterste zuiden van de Verenigde Staten, op een resorteilandje in de Golf van Mexico dat South Padre Island heet, een van de lelijkste badplaatsen die ik ooit heb gezien.
Vlak buiten dat eilandje deden de stadjes denken aan plekken in Centraal-Amerika. De welvarende, verzorgde aanblik van de West Coast en de East Coast was daar volstrekt afwezig. Op South Padre Island was geen boekwinkel - wel winkeltjes met T-shirts en goedkope prullaria, alles Made in China.
De meeste mensen in de winkels en eetgelegenheden waren Hispanic. De blanke, protestantse Amerikaan was hier toerist, net als ik. De Mexicaanse cultuur is kleurrijk en barok, maar daarvan was op het eiland niets te zien. Lelijke hotels en appartementengebouwen, strak maar aangetast door weer en wind, stonden zij aan zij aan een strand met onbegaanbaar heet zand.
Een paar kilometer verder loopt de zwaarbeveiligde grens met Mexico - maar dit deel van Texas was al Mexico, naar bevolking en geest. Texas wordt, net als het hele zuiden van de VS, langzaam terugveroverd door de Mexicanen. Door legale en illegale bevolkingsuitbreiding.
Automerken
De tocht in een huurauto - een Kia, op dit moment een van de succesvolste automerken in de Verenigde Staten - door het lege, platte land van Texas duurde dagen. Ik wilde weten hoe dat was, die lange uren in een auto dwars door een leeg landschap. Dat weet ik nu.
De komende maanden zal ik hierover schrijven. Nu eerst de Conventie in Tampa, Florida. Daarover zal ik ook op deze site berichten.