door
Afshin Ellian
1 aug 2012
De Saudische judoka mag haar hoofddoek dragen tijdens de Spelen
De Olympische Spelen gingen van start met een spectaculaire openingsceremonie: Shakespeare, een kritische zelfreflectie op de industrialisatieperiode en oprechte waardering voor kinderen en mensen die niet gezond zijn.
Bij de Olympische Spelen kijken we naar gezonde mensen. Het ideaal van gezondheid moet niet tot ontkenning van de realiteit van ziekte en zieke mensen leiden. Gezond-zijn is een zegen, maar respect en solidariteit met zieken is een moreel gebod.
De elite van deze groep uiterst gezonde mensen eist respect en solidariteit met de toestand waarin hun leden vrijwillig verkeren. Deze groep bestaat uit de door islam geteisterde landen.
Olie
De islamitische landen vielen op in Londen. Vooral rijke landen uit de islamitische wereld trokken veel aandacht - maar niet om hun sportieve prestaties.
De rijke moslimlanden trokken aandacht door te tonen hoe weinig mensen uit die landen zijn vertegenwoordigd op de Olympische Spelen. Een land als Iran, dat per jaar miljarden verdient aan olie en gas, investeert kennelijk veel te weinig in sport. In het sjah-tijdperk was Iran op de juiste weg om een sportland te worden, maar nu beweegt het land in omgekeerde richting.
Onbegrijpelijk? Nee, de islam heeft niets met sport.
Evolutie
Het islamitische Iraanse regime wil liever investeren in onrust en regionale terreur dan in het welzijn van zijn volk. Wel maken ze zich in Teheran druk over hijab, de islamitische kledingvoorschriften. Sport, daarin zijn ze niet geïnteresseerd.
Recentelijk hebben een paar knappe koppen een mooie chador - een soort hoofddoek - ontworpen voor de Iraanse vrouwen. Die moet wel met één hand worden vasthouden, anders valt de chador weg. Niet erg praktisch, gevaarlijk zelfs.
Maar in Teheran hebben geleerden zich gebogen over dit uiterst ingewikkelde vraagstuk. Eindelijk hebben ze een zeer moderne chador ontwikkeld voor de Iraanse vrouwen. Een chador met mouwen, een handvrije chador. Nu kunnen ook vrome vrouwen hun handen vrij bewegen. Dat is pas evolutie.
Subsidie
Het ziet er spannend en handzaam uit; Sharia4Europe kan een voorbeeld nemen aan de Iraanse geleerden. En islamitische vaders met enorme ambitie voor hun dochters moeten ook eens naar die chador kijken. Ik wil ze importeren. Nederland is toe aan een handvrije chador. Misschien kan ik er subsidie voor krijgen: het bevorderen van diversiteit en emancipatie van moslima’s. Is dat niet mooi? Het bevorderen van Euro-Islam. Het bestrijden van radicalisme onder moslimvrouwen.
De emancipatie van moslima’s is aantrekkelijker dan andere thema’s. Daarvoor valt zelfs empathie te winnen bij rechts en links - en empathie brengt geld op in het subsidieland.
Emancipatie dus, maar hoe? Heel eenvoudig: door het gebruik van de handzame chador zullen moslima’s van hun vader - ook de gemeenschap der gelovigen - toestemming krijgen aan het maatschappelijke verkeer deel te nemen. Europeanen zijn vast heel gevoelig voor dit soort redeneringen.
Historische daad?
Is dit flauwekul of is er een reële markt voor deze redenering?
‘Het historische, eerste optreden van een Saoedische vrouw op het olympische podium dreigt niet door te gaan,’ aldus de Volkskrant. Historisch, wauw! Saoedi-Arabië en een historische daad voor vrouwenemancipatie!
Jazeker: ‘Judoka Wodjan Ali Seraj Abdulrahim Shaherkani mag van de internationale judofederatie (IJF) vrijdag niet met een hoofddoek de tatami op. Er worden veiligheidsredenen aangevoerd.’ Gelooft de verslaggever de redenering van IJF niet? Zijn er geen veiligheidsproblemen als iemand met een hoofddoek aan judo gaat meedoen? Hoe zit het met de spelregels? Wat gaat gebeuren als haar hoofddoek wordt weggetrokken?
Onzin
De Volkskrant schrijft verder dat Wodjan van haar vader niet met ontbloot hoofd de judomat op mag. Wat een verantwoorde vader!
En dan komt het echte bericht: ‘De Saoedische judoka is een icoon voor emancipatie van de vrouw in de Arabische samenleving. Tot de Spelen van dit jaar deed nog nooit een vrouw namens Saoedi-Arabië mee.’ Een icoon voor de Arabische vrouwen? Wat een onzin! Bent u de Algerijnse en Tunesische vrouwen vergeten die aan de Olympische Spelen meededen? O pardon, de Arabische lente. Door deze 'lente' is hijab een teken van vooruitgang en emancipatie geworden.
Op deze foto (zie foto onderaan tekst) ziet u hoe een geëmancipeerde Iraanse man naar de poppen met geavanceerde chadors kijkt. De Iraanse man kijkt niet naar de chador, maar naar het gezicht van de pop.
Importeren
Hij heeft iets moois, ontroerends en verbazingwekkends ontdekt: een mooi, zacht, aansprekend en geëmancipeerd gezicht. Hij ontdekt wat hij zijn hele leven heeft gemist. Het lijkt erop alsof hij voor het eerst in zijn leven onbekommerd naar een vrouw mag kijken. Ook dit mag u van mij gerust als een teken van emancipatie beschouwen.
Nogmaals, geachte autoriteiten van Europa en Nederland: ik wil deze chador importeren om de emancipatie van moslima’s te bevorderen.
Kom dus maar snel met een pot geld - ambtenaren zouden het subsidie noemen.
Lees het weblog dat Gerry van der List schrijft vanuit Londen
Olympisch Vuur