door
Afshin Ellian
10 aug 2012
Assad kan niet meer beschikken over de soennieten in het leger
De Franse oud-president Nicolas Sarkozy mist de internationale politiek. Hij was de leider van de Westerse alliantie die de strijd aanbond met het regime van kolonel Khaddafi. De kolonel is niet meer. En Sarkozy heeft de verkiezingen verloren. De een met geweld omgebracht en de ander vreedzaam naar huis gestuurd. Het despotisme als regimevorm is uitermate gevaarlijk, ook voor de despoot.
Sarkozy wil dat de internationale gemeenschap harder gaat optreden in Syrië. Hij is zelfs van mening dat de crisis in Syrië grote overeenkomsten vertoont met de Libische crisis van 2011. De huidige Franse president, Francois Hollande, is daarentegen geenszins van plan om in te grijpen in Syrië. Weliswaar sluit Hollande militair ingrijpen in Syrië niet uit, maar de facto heeft hij zich niet willen inzetten voor een harder beleid tegen de Syrische regering.
Franse hoogmoed
En natuurlijk willen de Fransen opnieuw de Oriënt gaan redden. Ja, waarom niet! De Fransen hebben geen last van bescheidenheid. Ook wordt daar door sommigen hoogmoed niet als een onwenselijke eigenschap gezien. Zo is Bernard-Henri Lévy zeer teleurgesteld in president Hollande. De schrijver wil dat Frankrijk militair gaat optreden tegen het regime van Assad.
Bernard-Henri Lévy ziet zichzelf als de incarnatie van een gewapende moeder Teresa ter bescherming van de mensheid. Ook aan dwaasheid zijn er natuurlijke grenzen.
Syrië is geen Libië
In 2011 was Parijs het epicentrum van de militaire strijd tegen kolonel Kaddafi. Nu is het anders. Waarom? Syrië is geen Libië. Geopolitiek gezien ligt de Syrische toestand gevoeliger en gevaarlijker dan die van Libië. Daarnaast zijn de Russen vastberaden om het Westen geen gelegenheid te bieden voor militaire interventie in Syrië. Het islamitische Iran, de machtige bondgenoot van Syrië en allerlei terreurgroepen zoals Hezbollah, staan volledig achter het regime van Assad.
Het Syrische dossier ligt in handen van Washington. De wereld kijkt naar de Amerikaanse president Barack Obama, terwijl de president bezig is met zijn herverkiezingen. Een onbezonnen oorlog is voor Obama een gevaarlijke zet. Amerikaanse diplomaten verspreiden de geruchten dat Amerika, als het geweld in Syrië niet wordt gestopt – een gedeeltelijke no-fly-zone zou overwegen. Dit komt neer op militaire interventie in Syrië. Met dit soort berichten proberen de Amerikanen de Russen in beweging te krijgen.
Historisch moment
Met de vlucht van de premier van Syrië naar Jordanië wordt een historisch moment gemarkeerd in de Syrische verhoudingen. De soenitische premier sloot zich aan bij het Syrische Vrije Leger. Hij vroeg aan alle militairen en andere staatsfunctionarissen om zich aan te sluiten bij de opstandelingen. Dit is een keerpunt. Het regime van Assad kan niet meer rekenen op de steun van de soennieten en die vormen de meerderheid.
Assad vertegenwoordigt nu de Syrische minderheden. En dit is precies de achilleshiel van Syrische staat geworden.
Eigenlijk bestaat het Assad-regime uit twee etnische groepen: de alevieten en de christenen. Zo lang Assad over een luchtmacht beschikt, kan hij de soenitische meerderheid tijdelijk beheersen. Ik zeg tijdelijk, want hij kan niet meer alle steden en andere bolwerken van de opstandelingen tegelijkertijd beheersen. Dit is niet langer mogelijk.
Etnische burgeroorlog
Het is nu al een etnische burgeroorlog die langs drie godsdienstige bewegingen is gefragmenteerd. En omdat Assad niet de meerderheid maar de minderheid representeert, heeft hij daarom dringende behoefte aan de grondtroepen afkomstig uit Iran en Zuid-Libanon. Hij heeft te weinig militairen om de meerderheid te kunnen onderdrukken. Bovendien leren de Syrische opstandelingen razendsnel hoe ze met succes het leger van Assad kunnen bestrijden. Ervaring en meer wapens hebben al hun vruchten opgeworpen in Aleppo. Maar wat valt te winnen in deze burgeroorlog?
Uit deze burgeroorlog komt voorlopig geen regime voort die de eenheid van Syrië kan herstellen. De toekomst van Syrië ziet er uitermate duister uit: een gewelddadige fragmentatie langs de religieuze groeperingen. En daartussen bevinden zich nog de gewelddadige jihadisten uit verschillende landen, die nu al met succes bezig zijn om hun organisatie in heel Syrië te vestigen. Na de totale verzwakking of verdwijning van Assad zullen de jihadisten hun pijlen op andere groepen gaan richten. Ze zullen letterlijk iedereen opblazen die hen niet zint.
Tweelingbroer
Syrië dreigt letterlijk de tweelingbroer van Irak te worden: een tsunami van terreur en vernietiging dwars door heel Syrië. Daarnaast zou Syrië als kanalisator werken voor het jihadistische terrorisme in het Midden-Oosten.
De geliefde Arabische lente van Sarkozy dreigt nu in het Midden-Oosten in bloedige en uitzichtloze conflicten te transformeren. Ik vind dat Washington met de Russen moet gaan praten om een oplossing - wellicht niet de ideale oplossing - te vinden om Syriërs te pacificeren.
Syrië zou een totale nachtmerrie kunnen worden.