Ponor won zilver op de Olympische Spelen
Het is bijna gedaan. Een licht gevoel van paniek en mistroostigheid komt op bij de gedachte dat we na dit weekend niet meer elke dag Usain Bolt, Ranomi Kromowidjojo, Roger Federer, Michael Phelps en andere olympische grootheden in actie kunnen zien.
Voorlopig is het sportieve hoogtepunt van de week weer de samenvatting van NEC-NAC op zondagavond.
Adembenemend
Nu al is het nostalgische terugblikken begonnen. Voor een Nederlander die dinsdag 7 augustus in de North Greenwich Arena aanwezig mocht zijn, zal de gouden prestatie van Epke Zonderland aan de rekstok een memorabel hoogtepunt blijven. Uitzonderlijk knap, adembenemend mooi.
Maar zelf zal ik in barre, sportarme tijden ook troost kunnen putten uit het terugdenken aan de turnster die vlak voor en vlak na Zonderland in het strijdperk trad.
Volwassen
Catalina Ponor viel alleen al op door haar volwassen verschijning. De Roemeense wordt volgende week 25, wat haar haast bejaard maakte tussen al die Chinese meisjes van dertien.
Veel meegemaakt heeft Ponor ook. In 2004 won ze drie gouden plakken op de Spelen van Athene. Maar daarna had ze vaak last van blessures. Ze bleek zelfs een hartafwijking te hebben, waaraan ze is geopereerd.
Glimlach
In Londen wilde ze nog een keer laten zien waartoe ze allemaal in staat is. Ze begon op de evenwichtsbalk, maar het ging niet vlekkeloos. Met een strak gezicht nam ze plaats op de bank om af te wachten hoe de concurrentie het deed. Ze trok haar lange benen onder zich en staarde voor zich uit. Het was moeilijk om je ogen van haar af te houden.
Uiteindelijk leek ze toch brons te behalen. Even was een zoete glimlach waarneembaar. Totdat de nummer 4, de Amerikaanse Alexandra Raisman, de beslissing van de jury betwistte en gelijk kreeg. Zonder medaille schreed Ponor naar de kleedkamer.
Tranen
Nadat Zonderland voor een ademloos publiek door de lucht had gezweefd, was er een herkansing voor Ponor. Op de vloer maakte ze duidelijk waarom ze ooit als de beste turnster ter wereld werd beschouwd.
Maar de jury koos weer voor Raisman, onder luid boegeroep van verontwaardigde toeschouwers. Ponor vocht het omstreden oordeel niet aan, waardig nam ze genoegen met zilver.
Elegantie
Maar na afloop in de mixed zone, waar journalisten sporters even kunnen ontmoeten, brak ze. In tranen vertelde ze hoe ze tegelijkertijd trots en teleurgesteld was. Het was haar laatste optreden als turnster. 'Met opgeheven hoofd,' zo verklaarde ze snikkend, zette ze een punt achter haar glansrijke loopbaan.
Kracht en schoonheid, gratie en elegantie, wilskracht en zelfbeheersing, drama en spektakel, geluk en verdriet, vervoering en verbijstering: alles wat sport zo mooi kan maken, kwam samen in het afscheid van de grote kampioene Catalina Ponor. Het was om nooit te vergeten.