Alle ogen zullen op Romney en Ryan zijn gericht tijdens de Republikeinse Conventie
Journalisten vergelijken het onderwerp waarover zij schrijven graag met een weersgesteldheid of met een bepaald seizoen. Zo was het in 1967 lente in Praag, trad in 1972 de dooi in bij de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie, en hadden we vorig jaar te maken met een Arabische lente.
Donkere wolken, zolang zij zich samenpakken tenminste, zijn helemaal mooi, want waar ook ter wereld altijd weer bruikbaar. Denk aan: donkere wolken pakken zich samen boven Aleppo, Kabul, of Helmond.
Orkaan
Op maandag 27 augustus opent de Conventie van de Republikeinse partij in Tampa, Florida. De Conventie wordt dan onmiddellijk weer minstens voor een dag gesloten vanwege een orkaan. Het stormachtige applaus in de zaal moet nog even wachten tot orkaan Isaac is uitgewoed. Dat kan nog wel even duren, maar met orkanen gaat het zoals met ruzies, bosbranden, en met grote liefdes. Op een gegeven moment zijn ze uitgewoed.
Tijdens de Conventie worden de kandidaat van de partij en zijn vervanger officieel op het schild gehezen. Dit jaar zijn dat voor de Republikeinen Mitt Romney en Paul Ryan. Zij zullen het begin november opnemen tegen president Barack Obama en diens goedlachse tweede man, Joe Biden, tenzij Obama nog met een andere kandidaat voor nummer twee op de proppen komst. Waarschijnlijk is dat echter niet. Zo komt de steeplechase-race om het Witte Huis dan ten einde.
Koehandel
Van 1832 tot de jaren zestig van de vorige eeuw waren de conventies veel belangrijker dan nu. Lees er het instructieve boek Einddoel Witte Huis van Koen Petersen maar op na. Toen was het meestal zo dat het bij het begin van de conventie nog volstrekt onduidelijk was wie als winnaar uit de bus zou komen. Dat betekende een enorme koehandel tussen de delegaties van de staten, die akelig lang kon voortduren. Zo kostte het op de Democratische Conventie in 1924 maar liefst 103 stemrondes voordat John Davis uit West Virginia genomineerd werd.
Tegenwoordig houden beide partijen voorverkiezingen ln alle vijftig staten. Dan zijn er dikwijls aan weerskanten wel een stuk of tien kandidaten. Elke staat heeft een aantal 'punten' te vergeven, naar rato van het aantal inwoners. Verzamelen zij een van tevoren vastgesteld aantal 'punten', dan bereiken zij 'de magisch grens' en zijn automatisch van de nominatie verzekerd. De Conventie komt er dus niet meer aan te pas.
De Conventies dienen er tegenwoordig vooral toe om de winnende kandidaat te bewieroken, om de wereld te tonen hoe goed hij is - niet alleen als politicus, maar ook als huisvader, natuurvriend of zeezeiler (spotje toont een foto van de kandidaat op zijn jacht, met de tekst 'geen zee gaat Mitt Romney te hoog'). Heel Amerika en een deel van de westerse wereld kijkt via de televisie mee.
In dat opzicht is de Conventie nog altijd heel belangrijk. De miljoenen kiezers die in november zullen stemmen en de duizenden die daarvan verslag zullen doen, kunnen zich zo een beeld van beide kandidaten vormen.
De Amerikanen gaan weer naar de stembus om een president te kiezen. Maar hoe verlopen die verkiezingen precies? Wie kan zich kandidaat stellen, hoe werkt een voorverkiezing en waarom lijken de voorverkiezingen in het kleine New Hampshire belangrijker dan die in het grote Californië? Ondersteund door historische wetenswaardigheden en met oog voor grappige details legt amerikanist Koen Petersen het proces helder uit.
Bestel hier Einddoel Witte huis