Zondag was misschien wel de laatste mooie dag van het jaar
Zondag was het misschien wel de laatste mooie dag van het jaar. Dus moest er worden gefietst. Mijn vrouw - een fanatieke en ook elegante renner - heeft een knieblessure, dus moest ze en zou ze fietsen. De kinderen waren niet achter hun computers weg te slaan, dus ik moest mee, eiste ze, ook al had ik mijn ochtendlijke sportsessie op mijn stepmachine nog niet gehad.
We fietsten via de duinen van Bloemendaal naar Parnassia, ooit een romantische uitspanning, nu een zakelijke doe-het-zelfzaak. Die fietsroute door de duinen is een van de mooiste van Nederland.
Glorieuze dag
Het gekke is dat je dan denkt: het lijkt hier wel de Ardennen, terwijl je omgekeerd in de Ardennen nooit denkt: het lijkt hier op de Bloemendaalse duinen. Heuvels, dennenbossen, prachtige vergezichten. Het was druk op de smalle fietspaden.
Bij Parnassia stonden duizenden fietsen. De autoparkeerplaats was afgeladen. We vonden een tafeltje en dronken een smakeloos kopje automatenkoffie; het uitzicht was mooi. De zee was kalm, boten gleden in de verte langs, aan de horizon werd een boortoren door een sleepboot naar een vruchtbare olie- of gasplek getrokken.
Na een halfuur fietsten we terug op deze glorieuze dag. Kinderen, ouders, stelletjes, een karavaan van ontspannen mooiweergenieters in de septemberzon op weg naar huis. We naderden Bloemendaal al en het was niet dat we zo hard gingen, maar we haalden een groepje trage fietsers in.
Beledigd
Dat werd niet op prijs gesteld door een paar tegenliggers, die het pad voor zich opeisten. 'Rechts houden, kut!' werd mijn vrouw toegebruld door de tegenliggers, alsof dat een normale en gerechtvaardigde terechtwijzing is op een milde nazomerdag. Het sneed door het bos. En door mijn ziel.
Mijn echtgenote is prachtig en intelligent, de moeder van mijn kinderen, mijn levenspartner. Ze werd zomaar op dit pad op deze mooie middag beledigd.
Ik brulde naar de rug van de tegenligger, die me snel was gepasseerd: ‘Wat zeg je, hufter! Blijf staan!’
Ze reden door, en ik stond in de fietsfile - mede veroorzaakt door mijn afstappen, gevolgd door mijn vrouw - aan beide kanten vast. Ik riep ze nog een paar verwensingen na terwijl ik moordlust voelde. Ik stond machteloos naast mijn vouwfiets en had die, zo wist ik in een opwelling, als wapen willen gebruiken. Ik had de fiets naar zijn kop willen slingeren teneinde die te doen splijten.
Onaanvaardbare inbreuk
Op een mooie middag, lekker fietsend door de duinen, wordt je vrouw door twee proleten beledigd... Laten we de openbare ruimte beheersen door tuig dat alles mag roepen? Voor wie geen huwelijk heilig is? Ik ervoer die belediging als een onaanvaardbare inbreuk op het zelfrespect van mijn vrouw en van mij.
Als ze waren afgestapt, had ik mijn fiets als een dodelijk wapen gebruikt en had ik zwaar letsel toegebracht. Ooit, achttien jaar geleden, had ik dezelfde woede beleefd toen een junk bij ons had aangebeld en mijn vrouw, zwanger toen, om geld had gevraagd.
Ik nam het gesprek van haar over en zei dat hij niets kreeg. Hij liep weg en trapte de vuilnisbak tegen mijn net restaureerde klassieke auto. Vervolgens rende hij weg. Ik heb een hockeystick gepakt en ben achter hem aangegaan. Hij was sneller dan ik, ook al was hij een junk, en daarmee redde hij zijn leven, en het mijne. Ik had hem overhoop geslagen als ik hem had ingehaald.
Politiecel
De twee proleten op het fietspad meenden mijn vrouw met ‘kut’ te moeten aanspreken. Mooie middag in de duinen. Genietend van het weer en de natuur. Beetje druk. Kut, krijg je naar je hoofd. Mag je niet op reageren, dat begrijp ik, maar ik verdom het om daarmee te leven.
Een klootzak die dat woord ‘kut’ naar mijn vrouw spuugt, mag daar niet ongestraft mee wegkomen. Als ik de kans had gehad, had ik mijn fiets naar zijn rotkop geslingerd. En had ik nu in een politiecel gezeten en had mijn vriend Bram de rechter-commissaris ervan moeten overtuigen dat ik niet echt gevaarlijk ben, maar de eer van mijn vrouw verdedigde.
Ach, lieve Elsevier-lezer, betekent dat nog iets voor u, de eer van uw vrouw/man? Wat had u gedaan? Schouders opgehaald en doorgefietst? Bent u ook ontmand in onze eerloze samenleving waarin we kopjes thee moeten drinken met het ergste tuig? Een proleet roept ‘kut’ naar uw vrouw, en u rijdt een beetje beschaamd maar opgelucht door? Woorden doen geen pijn, toch?
Ik zal uw adviezen zorgvuldig lezen en erop terugkomen, als u wilt. Misschien leer ik ervan.