door
Carla Joosten
29 sep 2012
Gaan we nog wat van de Tweede Kamer horen over de EU?
Waar blijven de visies van Haagse politici op de ingrijpende verbouwing van de Europese Unie?
Hoe minder Europese toppen, hoe minder crisis, lijkt het. Maar juist als de Europese leiders onzichtbaar zijn, gebeurt er veel. En wel in de achterkamers. Daar bouwt de Europese Unie (EU) aan haar misschien wel revolutionairste vernieuwing ooit.
Democratie
Het gevaar dreigt dat de verbouwing van de Unie gebeurt zonder betrokkenheid van de burgers. Vandaar dat demissionair staatssecretaris voor Europese Zaken Ben Knapen (CDA) zoveel moeite doet om het parlement wakker te schudden. Formatie of niet, hij raadt Kamerleden aan om alert te zijn op alle Europese ontwikkelingen en zich er zo vroeg mogelijk mee te bemoeien.
Gelijk heeft hij. De oorverdovende stilte aan het Binnenhof is onbegrijpelijk. Waar zijn de beschouwingen van parlementariërs op de plannen voor een ‘federatie van natiestaten’ van José Manuel Barroso, voorzitter van de Europese Commissie?
En hoe vallen de ideeën voor een apart eurozoneparlement, zoals is geopperd door Herman Van Rompuy, voorzitter van de Europese Raad van Regeringsleiders? Hebben de Haagse politici geen ideeën over de toekomst van de democratie?
Geen rimpeling
Zelfs de aankondiging van Mario Draghi, president van de Europese Centrale Bank (ECB), over de ongelimiteerde opkoop van staatsobligaties bracht geen rimpeling in de Hofvijver teweeg. Terwijl dat besluit het karakter van de ECB verandert: die is nu niet meer orthodox-Duits, zoals ook Nederland altijd heeft gewild. Maar aan het Binnenhof beperkt het Europese debat zich tot ‘geld voor de Grieken’.
Natuurlijk komen er formele overleggen tussen het demissionaire kabinet en het parlement over de Europese renovatieplannen. Ook bestaan er ideeën om Van Rompuy en Europees bankpresident Mario Draghi naar de Tweede Kamer te noden. Maar het is te passief en te traag, gezien de snelheid waarmee Brussel werkt.
Het lot van de euro en de noodzakelijk geachte EU-verbouwing zal de nationale democratie ingrijpend veranderen. Dat mag geen zaak van ongekozen technocraten zijn. Daarover mag meer reuring worden verwacht van gekozen politici.