door
Pascal Pater
27 mei 2009
Charlie McCreevy
Ierland, interne markt
Charlie McCreevy (Salins, 30 september 1949) is de zoon van een sluiswachter aan het Grand Canal, wiens taken werden overgenomen door McCreevys moeder toen hij jong stierf. Beurzen stelden hem in staat handelswetenschappen te studeren aan University College in Dublin. Hij is gekwalificeerd registeraccountant, maar al in 1972 werd hij lid van de Dail, het Ierse parlement voor Fianna Fáil.
Het Ierse politieke landschap is moeilijk vergelijkbaar met dat in de rest van Europa. Fianna Fáil, de republikeinse partij, werd opgericht als vehikel van meer radicale Ierse nationalisten. Het was de partij die brak met de Britse monarchie. De partij gaat er prat op dat zij de meeste Ierse regeringen sinds die breuk in 1937 leidde.
Jarenlang voerden die regeringen ook in economische zin een nationalistisch beleid, met hoge tariefmuren en veel staatsinvloed. De resultaten waren niet bemoedigend. Toen Ierland in 1973 toetrad tot de Europese Unie was het veruit de armste lidstaat. Maar ergens in die tijd werd een complete ommezwaai gemaakt naar een liberaal marktgericht beleid. Mc Creevy gaf daar mede vorm aan.
Als parlementslid was hij in 1982 ook een aanvoerder van een mislukte eerste poging om de omstreden Fianna Fáil-leider Charles Haughey af te zetten, een man omgeven met een sfeer van corruptie. McCreevy werd als straf zelfs een tijdje uit de fractie gezet. DE beloning volgde onder een nieuwe partijleider, in 1992 werd McCreevy minister, eerst van Sociale Zaken, daarna van Handel en Toerisme. De partij verloor de verkiezingen, wellicht mede door omstreden bezuinigingen die McCreevy doorvoerde.
Vervolgens was hij van 1994-1997 eerste oppositiewoordvoerder voor financiën en van 1997 tot zijn benoeming in de Europese Commissie minister van Financiën. In die jaren voerde hij een strak en zuinig beleid: er waren voortdurend begrotingsoverschotten. Ook bevorderde hij de bloei van Dublin als financieel centrum door een soepel toezicht op het bankwezen. Een feit dat hem in de bankencrisis achteraf is nagedragen. Als Eurocommissaris toonde hij zich vooral een pragmatische aanhanger van marktwerking, na zijn meer bevlogen Nederlandse voorganger Frits Bolkestein.