door
Pascal Pater
27 mei 2009
Jacques Barrot
Frankrijk, Justitie
De Franse politicus Barrot (Yssingeaux, 3 februari 1937) maakte als parlementslid voor de Le Puy-Yssingeaux (Auvergne) sinds 1967 achtereenvolgens deel uit van diverse groeperingen in het politieke centrum om tenslotte te belanden bij de UMP, de partij van de huidige Franse president Nicolas Sarkozy. Van 2002-2004 was hij fractieleider van de UMP in de Assemblée, de tweede kamer van het Franse parlement.
Zoals vaak in Frankrijk was Barrot tevens regionaal politicus in de Auvergne. Van 1974 tot 1981 en opnieuw van 1995 tot 1997 was Barrot bewindsman, de laatste anderhalf jaar minister van Sociale Zaken.
Barrot studeerde aan het prestigieuze instituut voor politieke wetenschappen (Science Po), en rechten en sociologie. Barrot kwam in opspraak bij zijn aantreden in de Commissie-Barroso. Hij was samen met drie andere Franse politieke prominenten in 2000 veroordeeld wegens financiële onregelmatigheden. In zijn geval betrof het de politieke partij CDC , waarvan Barrot van 1983 tot 1991 secretaris-generaal was, Van persoonlijke verrijking was geen sprake.
In feite ging het om financieel gesjoemel dat in de Franse politiek veel voorkwam. Zoveel, dat de toenmalige Franse president Jacques Chirac al in 1995 een pardonregeling voor dit soort wetsschendingen afkondigde. De acht maanden voorwaardelijk waartoe Barrot, net als twee van de drie andere beklaagden, werd veroordeeld, werden door deze amnestie-vooraf meteen van zijn strafblad geveegd. De veroordeling had dan ook geen consequenties voor zijn politieke activiteiten.
Barrot was aanvankelijk commissaris voor Transport, een technische portefeuille met niet al te veel prestige. Hoewel hij tevens een van de vice-voorzitters van de Commissie werd, is dit wel geïnterpreteerd als een affront voor Frankrijk dat gewend was voor ‘zijn’ commissieleden prominentere portefeuilles te krijgen. Barrot kreeg de zware portefeuille justititie in mei 2008. Toen vertrok Franco Frattini als justitiecommissaris, omdat diens politieke leider Berlusconi de Italiaanse verkiezingen won en hem het ministerschap van Buitenlandse Zaken aanbood.