door
Pascal Pater
27 mei 2009
Louis Michel
België, Ontwikkelingssamenwerking
Een Waal die vloeiend Nederlands spreekt, hij gaf er jaren les in aan Franstalige leerlingen. Een liberaal uit een arbeidersmilieu. Een buitenlandspecialist die niet alleen vindt dat het geweten voor de diplomatie gaat, maar daarvan met regelmaat en nogal ondiplomatiek blijk van geeft. Louis Michel (Tienen, 2 september 1947) is zoals Elsevier-interviewer Hugo Camps in 2003 vaststelde, ‘een atypische politicus.’
Als minister van Buitenlandse Zaken leidde hij België in het kamp van de Europese tegenstanders van de inval in Irak. Ook speelde hij een belangrijke rol in de actie van EU-lidstaten om Oostenrijk teboycoten toend aar de extreem-rechtse FPÖ in de regering kwam.
Michels vader was metselaar, en overleed jong na Duitse gevangenschap in de Tweede Wereldoorlog. Michel koos voor de liberalen omdat hij, als goede leerling, geen beurs kreeg en minder goede klasgenoten via relaties van hun ouders met de dominante Parti Socialiste wel. Niettemin kon hij germaanse talen studeren.
Michel bleef nauw verbonden met zijn woonplaats, het Brabantse provinciestadje Geldenaken (Jodoigne), 12.500 inwoners, Behalve leraar, van 1968 tot 1978, was hij er vanaf 1977 ook schepen en van 1983 tot hij in 2004 toetrad tot de Europese Commissie, burgemeester. Tegelijkertijd was hij, in 1978, het jongste Belgische Kamerlid ooit, tweemaal (1988-1990 en 1990-1995) partijvoorzitter van de Franstalige liberaleren in België en van 1999 tot 2004 vice-premier en minister van Buitenlandse Zaken van België in het eerste ‘‘paarse’ kabinet dat geleid werd door de Vlaamse liberaal Guy Verhofstadt. Zijn betrokkenheid bij de Belgische politiek bleef, ook sinds hij in de Europese Commissie zit.
Bij de nationale verkiezingen van 2007 was de in België populaire Michel lijstduwer voor de senaat van de liberale partij MR. Hij nam er verlof voor bij de Europese Commissie. Bij de Europese verkiezingen van 2009 was hij lijsttrekker voor de MR. De Europese portefeuille van Michel brengt vooral veel activiteiten mee die gericht zijn op Afrika, een werelddeel waar België vanouds belangen heeft en waarmee hij zich ook als minister intensief bezighield.