door
Pascal Pater
27 mei 2009
Siim Kallas
Estland, Administratie en controle
Zoals veel ambitieuze mensen in communistisch geregeerde landen trad de Est Siim Kallas (Tallinn, 2 oktober 1948) al tamelijk jong - als postdoctoraal student in 1972 - toe tot de communistische partij, in het geval van Estland, toen een Sovjet-republiek, de partij van de Sovjet-Unie. Hij studeerde toen aan de oude Estse universiteit in Tartu (Dorpat) economie.In 1975 begon hij als expert bij het Estse ministerie van Financiën. In 1979 werd Kallas de chef van de koepelorgansiatie van de Estse spaarbanken. In 1986 riep de partij hem, als plaatsvervangend hoofdredacteur van het partijblad Rahva Hääl.
Volgende stap, in 1989: voorzitter van het Estse verbond van vakverenigingen. Ook kreeg hij zitting in de Opperste Sovjet, het federale parlement van de Sovjet-Unie in Moskou. In die periode, in 1990, verliet hij de communistische partij. Een jaar later werd Estland onafhankelijk, en kreeg Kallas de post van de president van de nieuw opgerichte nationale bank. Een jaar later werd de eigen munt, de Estse kroon, ingevoerd en meteen gekoppeld aan de koers van de Duitse mark.
Vanaf 1994 was Kallas opnieuw politiek actief, als mede-oprichter en voorzitter van de liberaal-conservatieve partij Reformierakond. Het jaar daarop kwam hij in het parlement en werd minister van Buitenlandse Zaken, tot een regeringscrisis hem tot aftreden bracht. Op Buitenlandse Zaken haalde hij de banden aan tussen de drie Baltische staten die uit de Sovjet-Unie waren getreden (Estland, Letland en Litouwen) en tussen die staten en West-Europa.
Van 1999 tot 2002 was Kallas opnieuw minister, nu van Financiën en vervolgens in 2002-2003 korte tijd minister-president. In die tijd onderhandelde Estland over het EU-lidmaatschap. Na de verkiezingen van 2003 keerde Kallas terug in het parlement.
Kallas werd in mei 2004 bij de toetreding van Estland lid van de Europese Commissie. In november, in de Commissie-Barroso, kreeg hij als vice-president de verantwoordelijkheid voor de vaak bekritiseerde financiële administratie en het toezicht daarop, dat wil zeggen de interne accountantsdienst en het antifraudebureau OLAF. Ook gaat hij over gebouwen en registratie van lobbyisten.