Blog

Buitenland

Alleen met je baas in de lift? De lessen van Strauss-Kahn

door Hala Naoum Néhmé 14 mei 2013

Strauss-Kahn illustreerde de moeizame verhouding tussen macht en moraal
Strauss-Kahn illustreerde de moeizame verhouding tussen macht en moraal - Foto: EPA

Artiesten, intellectuelen, filosofen en politici: ze zijn machtig en kunnen zich meer veroorloven dan het gewone volk. Wat dat betreft past Dominique Strauss-Kaun in een illuster rijtje.

Terug naar artikel

Tags

14 reacties

  • De krantenkop van Le Figaro ' La "bonne semaine" ' is een woordspeling.
    ' La bonne ' is het Franse woord voor dienstmeisje.
    Het slachtoffer in New York was het volgende dienstmeisje dat voor voor DSK niet veilig was.

    Die heb je gemist Hala, maar je blijft goed.

  • @meeprater;
    je zou gelijk hebben als de krantenkop over DSK zou gaan. Maar hier gaat het om Sarkozy en dus lijkt het mij logisch dat 'bonne' hier als 'goede' wordt vertaald.

    @ Hala; c'est tres bien.Bravo

  • Joke V,
    Je hebt helemaal gelijk.
    Ik heb het artikel ook heel vluchtig gelezen.
    Miskleun mijnerzijds.


  • Och, kennen wij in Nederland ook niet zo'n vorm van blinde verering van boven ons geplaatsten? Ik bedoel het Oranjehuis.

    De schandalen en blunders die deze familie veroorzaakte zijn er in alle gradaties. De meeste zijn en worden echter krampachtig verzwegen of gebagatelliseerd. Het Koningshuis is immers heilig en daarbij 'handel' voor velen, de media incluis. Het Nederlandse volk schiet immers collectief in een kramp als iemand het waagt het Oranjehuis te bekritiseren.

    Het zijn nét mensen, zowel de Fransen als de Nederlanders... Laten we er maar om lachen.


  • De schrijfster heeft ondanks haar studie in Parijs de Franse mentaliteit kennelijk nooit begrepen terwijl het knijpen van de kat in het donker al zou oud is als het land zelf en gebeurt in ALLE lagen van de bevolking maar wel inderdaad op basis van verschil in sociale klasse en/of afhankelijkheid.
    Een van de vele redenen dat de Europese volkeren nooit een echte eenheid kunnen worden; de verschillen in mentaliteit zijn domweg te groot.

  • Ik zou de hele kwestie zelfs nog bondiger willen omschrijven: linkse rakkers mogen meer dan rechtse rakkers.
    Een Chavez (of een Castro) heeft in Nederland nauwelijks kritiek ontvangen waar een Berlusconi alle haat en modder over zich heen krijgt gesmeten!
    Let maar eens op: zodra een rechtse figuur een moraal overtreedt is de wereld te klein, maar zodar een linkse figuur soortgelijke misstappen begaat, is daar de bedekkende mantel der "liefde". Links geweld, het was ooit schering en inslag, maar steeds was daar het "begrip" voor die arme gefrustreerden en hun nobele doelen. Rechts geweld, dat veelal blijft steken in woorden, ontvangt direct ladingen hoon en bagger; kijk maar naar wat er met Fortuyn en Wilders (en Hirsi Ali) gebeurde en gebeurt.
    Het is juist hierom dat het begrip "selectieve verontwaardiging" zeer terecht werd ingevoerd!

  • Dit soort mensen zijn narcisten. Die weten het altijd zo te draaien dat zij het slachtoffer zijn en anderen de daders. Wat er ook gebeurd is. Zij zijn zelf nooit fout. En ze weten zelfs meestal de ander ervan te overtuigen inderdaad de dader te zijn. Maar soms lukt dat blijkbaar niet. En dan heb je een probleem. Maar omdat de samenleving ook altijd aan de kant van de narcist staat, trekt die bijna altijd aan het langste eind.

  • Ik volg nu de 'affaire Cahuzac'en krijg er telkens rillingen van als ik de details ervan verneem of lees. Werkelijk, Frankrijk lijkt meer en meer een bananenrepubliek.

  • Wouw wat een goede analyse. Doet mij denken aan de Nederlandse semi-intellectuelen en artiesten, die ik heb gekend. Al copulerend en profiterend gaven zij af op de truttige burgerlijke moraal waar zij, als filosoferende en scheppende hogere wezens, geen boodschap aan hadden maar wel op wilden parasiteren.