De twaalfde in de serie Alle Amerikaanse Presidenten: Zachary Taylor (1849-1850)
Anders dan zijn voorgangers had Zachary Taylor voordat hij in 1849 president werd, zich nooit met de politiek ingelaten. In dat opzicht leek hij op zijn verre opvolger, oorlogsheld generaal Dwight Eisenhower (1953-1961). Taylor had zelfs nog nooit gestemd, omdat hij als beroepsmilitair wilde vermijden een stem uit te brengen tegen zijn toekomstige opperbevelhebber.
Taylor werd op 24 november 1784 in Montebello, Virginia, als de zoon van een planter geboren. Zachary was acht maanden oud toen de familie verhuisde naar Springfield, Kentucky. Op zijn zeventiende zwom hij op een koude voorjaarsdag de Ohio-rivier over en weer terug.
Als jonge luitenant trouwde hij in 1810 met Peggy Smith, een ziekelijke vrouw die een hard bestaan op afgelegen garnizoensposten toch goed zou doorstaan, maar die later God zou bidden om het presidentschap aan haar man voorbij te laten gaan. Nadat die bede niet was verhoord, vertoonde zij zich nimmer in de ontvangstruimtes van het Witte Huis en liet zij het gastvrouwschap over aan hun levendige dochter Betty Bliss.
Zachary Taylor en opperhoofd John
Horse, tegenstanders in de slag bij
Lake Okeechobee
Bijna veertig jaar lang verkeerde Taylor als garnizoenscommandant met een handjevol manschappen aan de randen van 'het nieuwe rijk'. Soms werd hij binnen het jaar al weer overgeplaatst. Zijn taak was om de Indianen in het gareel te houden.
Terwijl zijn dochters heimelijk verliefd waren op de knappe regimentsdokter, klaagde Taylor, vaak onder het drinken van gekoelde melk (alcohol nam hij nooit), dikwijls over de trage gang van zijn promotie.
Old Rough and Ready
Door zijn superieuren werd hij voor een efficiënte, zij het tamelijk fantasieloze militair gehouden. Karakter had hij zeker. Zijn biograaf Jack Bauer beschrijft hoe Taylor op zekere dag door een uit Duitsland afkomstige man in zijn gelederen, die het Engels maar matig verstond, na een misverstand over een bevel tegen de grond werd geslagen.
Taylors adjudanten snelden toe om de boosdoener in de boeien te slaan. Maar Taylor krabbelde overeind, klopte het stof van zijn jas, en zei: ‘Laat hem met rust, dat wordt een uitstekende militair.’
Zijn manschappen gaven hem de bijnaam ‘Old Rough and Ready’, omdat hij steeds bereid was om het lot van de gewone soldaat te delen en met hem in de modder te liggen.
Taylor vond het militaire nomadenbestaan zo funest voor het gezinsleven dat hij zijn dochter Sara verbood om met Jefferson Davis, zijn adjudant tijdens de Black Hawk-oorlog (1832), te trouwen. Davis nam ontslag en het paar trouwde in het geheim. Jefferson Davis zou later president worden van de Confederatie: de afgescheiden zuidelijke staten.
De boer uit Vermont
Taylor was vriendelijk van aard, eenvoudig en recht door zee. Een goed hart had hij ook. Tijdens zijn veldtocht in Mexico betaalde hij enkele honderden dollars uit eigen zak voor de verzorging van de gewonden aan de kant van zijn tegenstander. Maar hij kon ook exploderen van woede en hij was, zoals wij al zagen, bijzonder naijverig op hen die in hun militaire carrière sneller vooruit kwamen.
Generaal Zachary Taylor ten tijde van
de Mexicaanse oorlog
Zijn intellectuele belangstelling schommelde rond het nulpunt. Fysiek was Taylor nogal buiten proporties. Hij had lange armen, een stevige torso, en korte benen. Hij besteedde weinig aandacht aan zijn kleding en zag er zelfs op de slagvelden in Mexico nog uit als een boer uit Vermont.
In de oorlog tegen Mexico (1846) boekte Taylor overwinningen bij Palo Alto en Rescaca de la Palma. Een compliment van president James Polk en de bevordering tot majoor-generaal waren zijn deel.
Toen Taylor na zijn overwinning bij Monterrey de Mexicanen genereuze voorwaarden voor de aftocht aanbod, ontstak Polk echter in woede, stond op het punt hem te ontslaan en onttrok een groot aantal manschappen aan zijn bevel.
Tijdens de legendarische slag bij Buena Vista (februari 1847) wist Taylor zich te revancheren. Met zijn superieure artillerie wist hij de numeriek driemaal sterkere Mexicaanse generaal Antonio Lopez de Santa Anna te verslaan. Met deze overwinning had Taylor zich voor het front van de hele natie in de kijker gespeeld.
Onverschillig
Het kwam zo uit dat er presidentsverkiezingen op komst waren. Al in 1848 was er sprake van de gewoonte dat succesrijke militaire leiders kans maakten op het hoogste politieke ambt, met als grote voorbeelden George Washington en Andrew Jackson.
Binnen de partij van de Whigs vormde zich een comité van steun voor Taylor waarin onder meer de jonge Abraham Lincoln uit Illinois zitting had. Taylor viel aanvankelijk maar moeilijk voor de kandidatuur te porren. Het kon hem werkelijk niets schelen of hij president zou worden of niet.
De belangrijkste kwestie die speelde, zowel tijdens de campagne als zijn presidentschap, was de slavernij. Vooral de vraag of die in de nieuw verworven territoria een plaats had of niet.
Poster van de verkiezingscampagne
van Zachary Taylor
Taylor, van huis uit toch een man van het zuiden, deelde het zuidelijke standpunt (slavernij is prima) helemaal niet. Zijn jarenlange verblijf in de buitenposten had hem tot een fervent nationalist gemaakt, en tot een trouwe dienaar van de Unie.
De slagschaduw van de latere afscheiding (1861) hing al levensgroot boven zijn kortstondige presidentschap. De afgevaardigde William Bissell, een oud-kolonel, overdreef niet toen hij schreef: ‘De Unie verkeert in groot, direct gevaar’.
Op buitenlands gebied bleef het vrij rustig. Het Clayton-Bulwer-verdrag met Londen retoucheerde de Monroe-doctrine (gericht tegen Europese bemoeienis met de Amerika’s), in die zin dat het de Britse belangen in Centraal-Amerika erkende.
Op 4 juli 1850 werd de president na het eten van een beker ijs met vruchten onwel. Daags daarna had hij nog net energie om een weldoener uit Boston per brief te danken voor de toezending van twee gerookte zalmen. Maar op 9 juli gaf hij, 66 jaar oud, in het Witte Huis de geest. Zijn laatste woorden waren: 'Ik heb altijd mijn plicht gedaan'.