De zevenentwintigste in de serie Alle Amerikaanse Presidenten: William Howard Taft (1909-1913)
William Howard Taft, die op school al ‘Grote Loebas’ werd genoemd, was legendarisch dik. Nadat hij als gouverneur in de Filippijnen een inspectietocht te paard had gemaakt, telegrafeerde hij aan Washington:‘Ik heb de rit goed doorstaan, 25 mijl in het zadel gezeten’.
Minister van Oorlog, Elihu Root, seinde het beroemd geworden antwoord: ‘Hoe is het met het paard’?. Later als president kwam Taft, met zijn 137 kilo, een keer klem te zitten in de badkuip en moest er een nieuwe komen met het formaat van een klein zwembad.
Schaduw
Taft had kastanjebruin haar en blauwe ogen. Hij was een joviale, populaire man; zij het met weinig intimi. Het was verbazingwekkend, schreef een van zijn biografen, dat hij in het Witte Huis niemand had op wie hij echt kon leunen. Taft was niet gelukkig als president, al was het vanwege het kwellende besef dat hij geen schaduw was van zijn grote voorganger en aanvankelijke beschermheer Theodore Roosevelt.
'Grote Loebas' William Howard Taft op een verkiezingsbijeenkomst
Taft had altijd maar één groot verlangen: president van het Hooggerechtshof te worden. Zijn ambitieuze echtgenote Helen “Nellie” dacht daar echter anders over, zij zag hen beiden veel liever in het Witte Huis. Net zoals Theodore Roosevelt dat deed.
William Taft werd op 15 september 1857 geboren in een van de betere buurten van Cincinnati, in de staat Ohio. Er was op een meisje gehoopt. Zijn vader Alphonso Taft was advocaat, en zou het tot minister en diplomaat brengen. Zijn zoon groeide op als een jolig, welgemanierd kind. Mede doordat hij twee keer per week naar dansles ging bewoog hij zich toch vrij soepel.
Skull and Bones
Aan de universiteit van Yale was Taft zowel academisch - hij was de op één na beste in een klas van 132 rechtenstudenten - als sociaal - hij werd een prominent lid van gezelschap Skull and Bones - uitgesproken succesvol.
Zijn eerste baantje was rechtbankverslaggever bij de Cincinnati Commercial. De volgende twintig jaar vervulde Taft met succes tal van rechtelijke functies. In die tijd onthield hij zich van politieke activiteit.
Zijn doorbraak kwam, toen president William McKinley hem in 1900 benoemde tot hoofd van het burgerlijke bestuur van de juist op Spanje veroverde Filippijnen. Taft betoonde zich een verlichte gouverneur-generaal. Zo kocht hij een grote hoeveelheid grond van het Vaticaan, die hij in kleine perceeltjes tegen een lage pacht onder landloze Filipinos verdeelde.
Taft, de eerste golfende president
Stroman
Taft had het voortdurend aan de stok met generaal Arthur McArthur, de militaire gezaghebber, die volgens Taft’s ambtsberichten minachting voor de inboorlingen aan de dag legde. Door Roosevelt in 1904 aangezocht als minister van Oorlog, moest Taft toezicht houden op de bouw van het Panamakanaal.
Bij besprekingen met de Japanse premier graaf Taro Katsura in Tokyo in 1905, gaf Taft op eigen gezag te kennen dat Washington geen bezwaar had tegen Japanse overheersing van Korea, mits dat geen prelude voor agressie tegen de Filippijnen zou betekenen. Roosevelt dekte hem onmiddellijk.
Nadat Taft (onder druk van ‘Nellie”) drie keer een aanbod voor een plaats in het Hooggerechtshof had afgeslagen, begon Roosevelt, die zich zelf, al had hij daar spijt van, gebonden voelde aan zijn belofte om in 1908 niet langer mee te doen, er voor te ijveren dat de Republikeinen Taft als hun presidentskandidaat zouden kiezen.
Roosevelt, die zeer op Taft gesteld was, ging er van uit dat hij ook getrouw zijn politiek zou voortzetten. Zo zou hij met Taft als stroman toch nog vier jaar kunnen‘aanblijven’. Veel animo had de kandidaat zelf niet. Toen Taft, de eerste bewoner van het Witte Huis die het spel speelde, tijdens de campagne vaak zijn toevlucht nam tot de golfbaan, werd hij door Roosevelt ernstig onderhouden.
Flapdrol
De Democraten, tot dan toe de meer behoudende partij, brachten met William Bryan voor het eerst een progressieve kandidaat in het veld. Uiteindelijk won Taft. Maar diens beleidsdaden, of het nu ging om de invoerrechten, het natuurbehoud of de antitrustpraktijken, vormden een cavalcade van teleurstellingen voor Roosevelt. Zelf was hij activistisch geweest, imperialistisch ook, zijn opvolger was afwachtend.
Naast beschermheer Roosevelt over wie hij ooit zei: 'Als iemand vraagt om de president kijk ik om me heen waar Roosevelt is'
Toen Taft in 1911 U.S. Steel wilde openbreken was de boot pas goed aan. Roosevelt had vier jaar eerder de vorming van dat kartel juist toegestaan. Een schoffering, zo niet dan in elk geval een uiterst amateuristisch optreden, vond Roosevelt, die zijn vroegere protegé nu als een tweedeklas flapdrol bestempelde.
De strijd liep zo hoog op dat beide heren bij de verkiezingen van 1912 tegen over elkaar kwamen te staan en de Democraat Woodrow Wilson er met de zege vandoor ging. Maar zover was het nog niet. President Taft introduceerde de zogenoemde ‘dollardiplomatie’, het gebruiken van militaire macht van de Verenigde Staten en hun diplomatieke invloed om de Amerikaanse zakelijke belangen in het buitenland te kracht bij te zetten.
Zo stuurde hij in 1912 mariniers naar Nicaragua om een rebellie neer te slaan tegen een regering die het Amerikaanse zakenleven vriendelijk gezind was. Taft zag dit optreden als een uitvloeisel van de Monroe doctrine.
Finest hour
Na zijn aftreden in 1913, was Taft acht jaar lang hoogleraar in de rechten in Yale. Met Roosevelt verzoende hij zich toen hij hem in 1918 bij toeval in een restaurant te Chicago tegen het lijf liep.
Taft’s ‘finest hour’ kwam toen hij in 1921 tot voorzitter van het Hooggerechtshof werd benoemd. Vanwege zijn slechte gezondheid trad hij in februari 1930 terug.
William Taft stierf, op 8 maart 1930, 73 jaar oud, in zijn huis in Washington. Hij was de eerste ex-president wiens begrafenis over de radio werd uitgezonden.